شفقنا- یکی از روحانیون برجسته اهل سنت غرب ایران در جریان موسم حج امسال، یادداشت های روزانه خود از این سفر معنوی را منتشر می کند.
به گزارش شفقنا به نقل از پایگاه اطلاع رسانی دفتر امام جمعه پاوه، ماموستا ملا قادر قادری، امام جمعه این شهر واقع در استان کرمانشاه در موسم حج سال جاری برای ادای مناسک حج، راهی سرزمین وحی شده است.
بر اساس این گزارش، امام جمعه پاوه در سفر به سرزمین وحی برای حج بیت الله الحرام، یادداشت های روزانه خود از این سفر معنوی را همراه با تصاویر منتشر می کند که مطالب ذیل دست نوشته های وی از سفر به مدینه النبی (ص) و اقامت در این شهر مقدس از روز ورود به شهر تا روز خداحافظی از آن به مقصد مکه مکرمه می باشد که با اندک ویرایش هایی در شفقنا منتشر می شود.
1- ورود به مسجد النبی (ص)
اولین روز حضور در شهر رسول الله (ص) حال و هوای خاصی دارد؛ ساعت 9 صبح 10 مرداد 97 با کمال ادب، خلوص و عشق از هتل محل اقامت به طرف مسجد النبی (ص) حرکت کردیم؛ هنوز چند قدمی از هتل خارج نشده بودیم که با دیدن گلدسته های مسجد روح و روان ما شاد گردید؛ نزدیک تر که شدیم «قبه الخضراء» (گنبد سبز رنگی که روی مرقد پیامبر اسلام قرار دارد) نمایان شد؛ انقلاب روحی را می شود در چهره همراهان دید، جمعی از دوستان در حال گریه و نجوا با دلی پر از عشق از خود سوال می کنند اینجا کجاست؟ آیا اینجا واقعا همان مدینه الرسول (ص) است؟ آیا اینجا همان جایی است که پیامبر و مقتدای ما در آن مدفون است؟ آری اینجا مسجد النبی (ص) است و خداوند بزرگ دعاهای ما را که مرتبا در مسجد محله مان می گفتیم «وارزقنا زیارته» اجابت کرده است؛ خدایا هزاران مرتبه شکر.
به حیاط مسجد که رسیدیم راهنمای کاروان اعلام می کند که کفش ها را بیرون بیاورید و از «باب الرحمة» وارد مسجد شوید؛ وارد که شدیم دو رکعت نماز «تحیه المسجد» را به جای آوردیم؛ بعضی از افراد نماز را سریع تمام کردند تا زودتر به حضور حضرت رسول (ص) – زینت بخش مدینه – برسند ولی جمعی دیگر در سجده های طولانی با خدای خود نجمه می کنند و از این که خداوند سبحان توفیق این حضور را به آنها داده، ابراز ممنونیت می نمودند.
نماز که تمام شد راهنما اعلام می کند به صورت دسته جمعی آرام آرام به طرف «روضه مبارکه» حرکت کنید؛ حجاج از ماموستای کاروان سوال می کنند روضه مبارکه چیست؟ به آنها گفته می شود در ادبیات دینی مکانی است که رسول خدا (ص) در این حدیث به آن اشاره فرموده است: «ما بین بیتي و منبري روضة من ریاض الجنة» (فاصله بین منزل و منبرم، باغچه ای از باغچه های بهشت است).
با زحمت خود را به روضه مبارکه رساندیم که با فرش های سبز رنگ از بقیه مسجد متمایز است؛ دو رکعت نماز خواندیم، مدتی به اطراف نگاه کردیم هر چه دیدیم خیر بود و عشق و هر چه شنیدیم ذکر بود و دعا و اشک، فغان هایی آرام.
راهنما به صورت اشاره اعلام کرد بلند شوید تا هر چه زودتر به خدمت عزیز، رسول، قائد، رهبر و شافع خود برسیم؛ به طرف قبر رسول خدا (ص) راه افتادیم؛ مامورهایی پشت به قبر و رو به زائرین ایستاده و با دستانشان مردم را به حرکت سریع و گذر از مقابل قبر حضرت خاتم هدایت می کنند؛ همه زائرین عشق و علاقه دارند بیشتر بمانند ولی ازدحام، شلوغی و کثرت جمعیت این اجازه را نمی دهد.
زمانی که نزدیک قبر می شویم، دست راست خود را بلند کرده و چند بار می گوییم: «السلام علیک یا رسول الله؛ السلام علیک یا حبیب الله؛ السلام علیک یا خیر خلق الله».
پلیس ما را به خروح از باب بقیع هدایت می کند ولی ما به رسم ادب به عقب برمی گردیم و در برابر قبر رسول الله (ص) با احترام و در فاصله چند متری، مجددا سلام خود و همه دوستانمان را به محضر حضرت (ص) می رسانیم و آن گاه پشت به قبر و رو به قبله می ایستیم و شروع به دعا می کنیم و بعد از اتمام دعاهای خود به صحن برمی گردیم و تا وقت نماز ظهر، به نماز و عبادات و دعا و تلاوت قرآن خود را مشغول می کنیم و بعد از نماز جماعت، شکر خدای سبحان را به جا آورده و از مسجد خارج می شویم.
2- بقیع
هنوز در حال و هوای روز اول حضور در مدینه منوره هستیم؛ کسانی که اولین بار است که توفیق حضور در مسجد النبی (ص) را پیدا می کنند، به سختی از مسجد دل می کنند اما بعد از نماز عشاء، برای استراحتی کوتاه به هتل برمی گردیم.
وارد روز دوم 12 مرداد می شویم، وقت نماز صبح است و زائرین آماده حرکت به سوی مسجد النبی؛ اگر چه امروز با آداب حضور در مسجد آشنا هستیم اما برای همراهی با برنامه های روز دوم باز نیازمند راهنمایی می باشیم.
راهنما به ما اعلام می کند که بعد از نماز صبح لازم است تا نزدیک طلوع آفتاب در مسجد باشیم و سپس به روش روز قبل، بعد از عرض سلام به محضر رسول الله (ص) به زیارت «بقیع» می رویم.
بعد از اقامت نماز در فضای روحانی مسجد النبی و عرض ارادت به محضر حضرت (ص)، از طریق «باب البقیع» از مسجد خارج شدیم؛ راهنما و ماموستای کاروان، زائرین را ارشاد و در خصوص بقیع توضیح مختصری می دهند.
بقیع قبرستان خیلی قدیمی مدینه منوره است؛ در سال اول هجرت، رسول خدا (ص) زمینش را خریداری و آن را به قبرستان مسلمانان تبدیل کرد، اولین کسی که در آن دفن شد نیز «عثمان بن مظعون»، صحابی جلیل القدر بود.
در قبرستان بقیع نزدیک به 12 هزار از اصحاب رسول الله (ص) از مهاجرین و انصار و از مردان و زنان شهدای احد و غیر مدفون هستند.
زیارت بقیع سنت است زیرا رسول خدا (ص) اکثر روزها و شب ها به آنجا رفته و به یارانش سلام کرده و ما نیز امروز آمده ایم تا آن سنت را احیا کنیم.
بر اساس قوانین عربستان، درب بقیع تنها به روی مردان باز می شود و زنان در اطراف دیوار قبرستان تجمع کرده و با نشان دادن ارادت و علاقه خود، برای روح مدفونین فاتحه می خوانند.
همراه جمعی از دوستان وارد قبرستان شدیم؛ اصحاب بزرگوار، ائمه عزیز اطهار، همسران، فرزند عزیز رسول الله (ابراهیم) و هزاران زن و مرد مسلمان در بقیع مدفون هستند؛ به تک تک قبور بی آلایش و ساده آنها سرکشی و همان جمله معروف رسول الله را تکرار کردیم: «السلام علیکم دار قوم مؤمنین وانّا ان شاء الله بکم لاحقون»
سپس مؤدبانه در قسمت قدیمی قبرستان بقیع گشتی زده و با نثار درود و فاتحه، با تفکر و به آرامی از قبرستان خارج شدیم.
3- مسجد قباء
مسئول کاروان 15015 اهل سنت کرمانشاه اعلام کرد که فردا کاروان را به زیارت شهدای احد و مساجد سبعه از جمله مسجد قباء می برند، اگر چه محل اسکان اینجانب با محل استقرار کاروان فاصله زیادی است، با این حال اعلام آمادگی و همراهی کردم تا شاید به برادران و خواهران حجاج منطقه از نظر توجیهی کمک کنم.
ساعت 7 صبح روز 12 مرداد حرکت شروع و 12 ظهر خاتمه یافت؛ در طول این مسیر چهار بار برای حجاج عزیز و مهمانان رسول الله (ص) صحبت شد و از برادران و خواهران خواستم که به نور معنوی این سفر بیشتر توجه و از خداوند درخواست کنند تحولی اساسی در فکر و عمل همه ما ایجاد شود.
نظر به این امر که رسول خدا (ص) بعد از 9 روز پیاده روی و تحمل زحمت هجرت از مکه به مدینه، قباء را به عنوان اولین منزلگاه خویش انتخاب و کار خود را از آنجا آغاز کرد؛ بنده هم گزارش امروزم را از قباء شروع می کنم.
در قالب چند اتوبوس به سمت قباء حرکت و نزدیک مسجد پیاده شدیم، دمای هوا حدود 39 درجه بود، ازدحام اتوبوس هایی که زائران را برای زیارت آورده و حضور انسان های مختلف الشکل که از اطراف دنیا آمده بودند، قابل توجه بود؛ همچنین کالاهایی که در اطراف مسجد برای مسجد گذاشته بودند، گرانی اجناس برای حجاج ایرانی و کم پولی زائران جزو نکاتی بودند که باید به آنها پرداخته شود که در این مجال فرصت بیان آنها نیست.
قبل از ورود به مسجد، خواهران و برادران حجاج در جلوی مسجد جمع و توجیهات، توصیه ها و همچنین جایگاه و تاریخچه مسجد قباء را برای آنها بیام کردم:
مدینه قباء در جنوب شهر مدینه واقع شده و از مناطق خوش آب و هوای دیار مدینة الرسول (ص) است که در گذشته تاریخ، طایفه «عمرو بن عوف» در آن زندگی کرده اند؛ حضرت محمد (ص) در سفر هجرت و در اولین روز ورود مبارکشان به شهر یثرب (مدینه)، برای رفع خستگی در قباء منزل گرفتند و چند روزی در آنجا ماندگار و مهمان طایفه بنی عوف شدند جایی که منتظر ماندند تا حضرت علی (ع) بقیه اعضای خانواده را به رسول خدا برساند و در این فاصله مسجدی به تناسب حال مردم بنا و نام آن را قباء نهادند.
حضرت محمد (ص) سپس عازم یثرب شد و در «ثنیة الوداع» نور حضور خود را به مردم شهر نشان داد جایی که با طلوع ماه بدر، جوانان مدینه به همراه پدران و مادران خود به استقبال رسول خدا آمده و با سرود «طلع البدر علینا من ثنیات الوداع، وجب الشکر علینا ما دعا لله داع» از رهبر، قائد و عزیز خود استقبال کردند و به میمنت این حضور و به احترام رسول الله (ص) نام شهر خویش را از یثرب به مدینة الرسول تغییر دادند و از آن تاریخ، استقرار رسول خدا، اسلام و قرآن چتر عزت اهالی مدینه شد.
در خصوص مسجد قباء، خداوند در آیه 108 سوره توبه می فرماید: «لمسجد اسس علی التقوی من اول یوم احق ان تقوم فیه» (مسجدی که از نخستین روز زیربنای ساخت آن تقوی بوده، شایسته است در آن نماز خواند) و رسول خدا (ص) نیز در خصوص معرفی این مسجد می فرماید: «من تطهر في بیته ثم اتی مسجد قباء فصلی فیه رکعتین کان کأجر عمرة» (کسی که با وضو وارد مسجد قباء شود و در آن دو رکعت نماز بخواند، اجرش در حد یک عمره است).
بالاتر از این در سیره آن بزرگوار آمده است: «رسول خدا در روزهای دوشنبه به مسجد قباء می آمد و دو رکعت نماز در آن می خواند»، ما هم امروز با شناختی آگاهانه به زیارت اولین مسجد در تاریخ اسلام که به دست مبارک رسول الله (ص) بنا شده، آمده ایم تا با قلبی پاک و طیب باطن از مسجدی که یادگار رسول خدا است، بهره معنوی ببریم. ان شاء الله.
بعد از بیان این توضیحات، وارد مسجد شدیم و دو رکعت نماز «تحیة المسجد» خواندیم، سپس نیم ساعتی در مسجد اعتکاف و آن گاه به مقصد یکی دیگر از اماکن مقدس حرکت کردیم.
4- شهدای احد
از جمله آداب حضور در مدینه منوره که حاجی در حد امکان باید به انجام آن علاقه نشان دهد، بازدید از کوه «احد» و زیارت شهدای احد است؛ احدی که پیامبر عزیز ما، هم برای خودش و هم برای شهدای آن احترام خاصی قائل بوده است. در حدیث صحیح داریم: «احد یحبنا ونحبه» (احد ما را دوست دارد و ما نیز آن را دوست داریم). بدون تردید ما حجاج بیت الله و زائرین رسول الله (ص) نیز احد و شهدای آن را دوست داریم و به همین خاطر است که به زیارت آنها عشق می ورزیم.
مقصد بعدی ما در سفر امروز (12 مرداد) که اصطلاحا به آن «زیارت دوره» می گویند، حضور در کوه احد و زیارت شهدای جنگ احد است.
احد در شمال مسجد النبی واقع است در گذشته حدود سه کیلومتر با مرکز شهر مدینه فاصله داشته ولی امروزه جزو شهر شده، طبق برنامه در نزدیک مسجد زیبایی که در پای کوه احد به نام حضرت حمزه سید الشهدا بنا شده است توقف می کنیم برای این که بتوانیم بهتر موقعیت کوه را ببینیم، به سمت بالای کوه تیراندازان (جبل الرماح) حرکت می کنیم بر حسب وظیفه و به حهت آگاهی حجاج عزیز توضیحاتی در مورد تاریخچه جنگ احد بیان کردم تا عزیزان شناخت بیشتری از این محل مقدس پیدا کنند.
در سال دوم هجرت، کافران و مشرکان مکه با حکمت و امر خداوند در بدر و در مصاف با مؤمنین و سپاه مهاجرین و انصار که فرماندهی آن به دست رسول خدا بود شکست خوردند و بسیاری از سران آنها همچون ابوجهل و ولید و مغیره کشته شدند و جمعی اسیر و باقی مانده لشکر یک هزار نفره با ذلت تمام به مکه برگشتند و قبل از ورود به مکه با چاقو بینی تمام شتران لشکر خود را شکافتند و به محض ورود، مکه را به نشانه خشم و ناراحتی خون آلود کردند و با هم پیمان بستند به مدت یک سال با همسران خود نزدیکی نکنند و غمبار و تعزیه بار باشند تا انتقام کشته شدگان خود را بگیرند.
در شعبان سال سوم هجرت لشکر عظیمی به قصد انتقام به مدینه لشکرکشی کرد، رسول خدا که از تصمیم و برنامه آنها باخبر بود با سپاهی به ظاهر قلیل و در باطن قوی در مسیر آنها خیمه زدند و در دشت احد سنگر گرفتند اما متاسفانه منافقین مدینه با شیطنت خود از یک سو و عدم اطاعت جمعی از سپاهیان اسلام از فرمانده خود که سنگر را در تپه تیراندازان ترک کردند باعث شد 70 نفر از بهترین قهرمانان از مهاجرین و انصار و در راس آنها حضرت حمزه مظلومانه شهید و رسول گرامی اسلام مصدوم گردید و حتی شایعه شد که پیامبر اسلام شهید شده است.
احد تعزیه بار و مدینة الرسول پر از شین و غوغا شدو رسول خدا شدیدا حزین و به جهت تحمل مصائب پیش آمده «انا لله و انا الیه راجعون» گفتند.
شهدای احد اکثرا در همان محل دفن شدند؛ حضرات حمزه، عبدالله بن جبیر (فرمانده تیراندازان) و مصعب در کنار کوه تیراندازان دفن و بقیه در کنار دره احد و چند نفری را هم در قبرستان بقیع دفن کردند.
حضرت خاتم (ص) تا در قید حیات بودند هر چند ماه یک بار این عزیزان را زیارت و آنها را یاد و به روح آنها درود می فرستادند، حجاج و زوار رسول الله (ص) نیز که از ساحل عاج، جبل الطارق، مغرب، بخارا، بوسنی، ایران و … به مدینه وارد می شوند به زیارت این عزیزان می روند و به روح آنها درود و سلام می فرستند زیرا اگر استقامت، خون و دلسوزی این شهیدان نبود امروز از اسلام خبری نبود و ما هم توفیق آمدن به مدینة الرسول (ص) را نداشتیم پس تجلیل و تکریم آنها وظیفه و حق ما است و باید این روش ادامه داشته باشد چرا که با این روش و عقیده زنده هستیم.
بعد از این توضیحات و ترسیم جنگ احد برای زائران عزیز، به سمت مدفن حضرت سید الشهدا حرکت و ضمن قرائت فاتحه به روح حضرات حمزه، عبدالله بن جبیر و مصعب درود و سلام فرستادیم؛ مقصد بعدی ما «مسجد قبلتین» و «مساجد سبعه» است.
5- مسجد قبلتین و مساجد سبعه
مسجد قبلتین
بعد از زیارت شهدای احد و در حالی که همه کاروان منقلب از حضور در آنجا و زیارت حضرت حمزه هستند، راهی مسجد «قبلتین» یا «ذوقبلتین» می شویم که از مساجد بسیار قدیمی در غرب مدینه می باشد و در محله «بنوسلمه» در نزدیکی چاه معروف این شهر «بئر رومه» واقع شده است.
این مسجد دو محراب (قبله) دارد! شاید برای این موضوع همه سوال است که چگونه می شود مسجدی دو محراب داشته باشد؛ این سوال قطعا سوال دوستان هم کاروانی نیز هست لذا در محل مناسبی تاریخجه و وجه تسمیه این مسجد مبارک را برای آنها شرح دادم:
روزی رسول خدا (ص) و جمعی از یارانش برای تسلیت درگذشت فرزند بانویی مومن و مسلمان از طایفه بنوسلمه، مهمان وی شدند؛ برای نماز ظهر به مسجد بنوسلمه رفتند؛ تا آن زمان که 15 سال از بعثت می گذشت قبله مسلمان «بیت المقدس» بود و نزدیک به 17 ماه پس از واجب شدن نماز، مسلمانان رو به قدس نماز می خواندند؛ یهودیان و منافقین مرتبا به پیامبر اسلام (ص) طعنه می زدند که قبله شما همان قبله ما است و این باعث ناراحتی حضرت می شد.
دو رکعت از نماز را اقامه کرده بودند که آیه «قد نری تقلب وجهک فی السماء، فلنولینک قبلة ترضاها، فول وجهک شطر المسجد الحرام» (نگریستن تو را به اطراف آسمان می بینیم، تو را به جانب قبله ای که می پسندی می گردانیم، پس روی به سوی مسجدالحرام کن» نازل شد؛ پیامبر اسلام (ص) با نزول این آیه بلافاصله به سمت جنوب روی برگرداند و نماز گذاران نیز چنین کردند و پشت سر پیامبر قرار گرفتند و باقی مانده نماز را به جانب مسجدالحرام (قبله جدید) به پایان بردند و لذا این مسجد دارای دو محراب شد؛ البته در دو جهت مخالف از یکدیگر (با اختلاف حدود ۱۸۰ درجه) و همین امر نیز باعث گردید که بعدها به مسجد ذوالقبلتین یا دو قبله ای مشهور گردد.
بعد از توضیحات فوق وارد مسجد شده و دو رکعت نماز به جای آوردیم و سپس دقایقی آثار محراب (قبله) قبلی را ملاحظه و مسجد قبلتین را به سمت مساجد سبعه که در محله خندق و محل وقوع «جنگ احزاب» واقع شده اند، ترک کردیم.
مساجد سبعه
در شمال غربی مدینه و در دامنه کوه «سلع» تعدادی مسجد وجود دارند که آنها را «مساجد سبعه» یا «مساجد هفتگانه» می گویند؛ کوه سلع مشرف بر خندقی بوده است که مسلمانان در جنگ احزاب در شمال مدینه حفر کردند.
مساجد موجود در دامنه سلع که همه در کنار یکدیگر هستند شش مسجد می باشند و برخی از مورخین هفتمین مسجد این مجموعه را مسجد قبلتین می دانند؛ مسجد فتح مهمترین و مشهورترین این مساجد است که در زمان جنگ احزاب محل عبادت و استقرار پیامبر اسلام (ص) بود و حضرت در این مکان برای پیروزی سپاه اسلام دعا کردند و این دعا مستجاب شد.
لذا در احترام به این مکان مقدس، همراه زائرین عزیز به این مسجد می رویم که بر روی تپه ای واقع شده است؛ در آنجا توضیحات کاملی در خصوص غزوه خندق (احزاب) بیان کردم؛ سپس در داخل مسجد فتح دو رکعت نماز خواندیم؛ به حقیقت نمار در این مسجد که هنوز می شود از آن بوی اخلاص، صداقت، ایمان و جهاد را استشمام کرد، صفای خاصی دارد.
این مساجد هر یک پیام خاصی دارند و پیامشان این است که کافر، کافر است و مسلمان، مسلمان و تا شعار ما «لا الله اله الله محمد رسول الله» باشد، دشمنی دشمنان با ما ادامه خواهد داشت؛ روزی جنگ های بدر، احد و خندق را راه می انداختند و امروزه نیز به شیوه ها و تاکتیک های دیگری مشغول جنگ با امت رسول الله (ص) هستند.
6- خداحافظی از مدینة الرسول (ص)
عصر روز 13 مرداد گذرنامه ها را از ما گرفتند و اعلام کردند آماده باشید فردا از مدینه به مکه خواهیم رفت؛ خبر تلخی بود و با شنیدن آن دل ها محزون و چهره ها غم زده شدند، اما این خبر چرا تلخ بود؟
تلخی خبر از آن جهت بود که سال ها است در دعاهایمان شعارهای «وارزقنا زیارته» را تکرار و آرزوی دیدار محبوب و معشوق خویش را می کشیدیم و امروز که به کرم و لطف الهی وصل به معشوق حاصل شده است، بدون تردید خبر جدایی از این محبوب خبری تلخ و دردناک است اما چاره چیست؟
در کنار «روضه مبارکه» و «قبر رحمة للعالمین» نشسته بودم و داشتم به خداحافظی به مدینه فکر می کردم؛ همه وجودم آکنده از غم و غصه بود و با خود گفتم صد حصرت و آه از این جدایی! مسجد النبی، محراب و منبر پیامبر بزرگوار (ص)، روضه، قبر رسوال الله (ص)، ستون های توبه و حنانه و قبرستان بقیع؛ هر کدام را می نگرم با زبان حال به ما می گویند کجا می روید کجا؟
در این جا بیان یک توضیح ضروری است، شاید دوستانی بگویند بیان این مطلب به چه معنی است؟ به عرض می رسانم «عقیده» به ما می گوید پیامبر اسلام مانند سایر رسولان، فرستاده و سفیر رب العالمین و از حیث عقیده، ایمان به رسولان از اصول اعتقادی ما است؛ ما پیامبران و اولیا را به خاطر خدا دوست داریم و حضرت خاتم (ص) نیز همین گونه است؛ البته معتقدیم کعبه و مسجدالحرام قابل مقایسه و تعویض با هیچ جای کره زمین نیستند؛ اما نباید عشق، علاقه و عاطفه را نیز نادیده گرفت که این باب، در جای خود مقاله دیگری نیاز دارد.
زمانی که دیدم ترک جوار رسول الله (ص) حتمی است، به دوستان پیشنهاد دادم شب را در مسجد و در کنار قبر سید انبیا و اولیا و در جوار روضه مبارکه تا صبح سپری کنیم؛ شاید این حضور، سکینه ای برای دل های محزون ما باشد؛ ظاهرا پیشنهاد مقبول واقع و تا حد زیادی عملی شد و از این بابت خدای محمد (ص) را شاکرم.
روز 14 مرداد و در آخرین لحظات حضور در مدینه، برای نماز ظهر به مسجد رفتم؛ بعد از اقامه نماز جماعت در حالی که جمعی از دوستان من را همراهی می کردند، به طرف روضه و قبر عزیز دل مؤمنین رفتیم؛ روضه مثل همیشه خیلی شلوغ بود؛ از پلیس و گروه امر به معروف حاضر در مسجد اجازه گرفتیم و به لطف خدا موافقت شد و در روضه دو رکعت نماز خواندیم؛ خداوند را شکر و به همراهانم گفتم روضه را شاهد بگیرید که ما قلبا راضی به جدایی نیستیم.
سپس به خدمت رسول، رهبر، قائد و عزیز خود رسیدیم و خطاب به روح آن بزرگوار گفتیم: «السلام علیک یا رسول الله، السلام علیک یا خاتم النبیین، نشهد انک قد بلغت الرسالة وادیت الامانة و جاهدت في الله حق جهاده» و بعد از آن از باب بقیع خارج شدیم.
هنگام خروج، دست راست خود را بر روی دیوار گذاشتم و در حالی که کاملا غم درونم را گرفته بود، شعر مجنون در کنار بیت معشوقش را زمزمه کردم: «اقبل ذوالجدار» (این دیوار و خانه را به خاطر کسی که در آن است، دوست دارم).
آری ما هم همچون «اویس القرنی» که عاشقانه فرسخ ها راه را برای زیارت رسول الله (ص) پیمود و موفق به دیدارش نشد و با حسرت به «قرن» برگشت، از راه دوری آمده بودیم لیکن الحمدلله توفیق زیارت نصیب ما شد.
مجددا به «قبر مبارک» و «قبة الخضراء» نگاهی کردم و گفتم «السلام علیک یا رسول الله، ان شاء الله این دیدار آخرین دیدار ما نباشد» و همراه دوستان با دلی حزین حیاط مسجد را ترک کردیم.
ساعت 3 بعد از ظهر به قصد «مسجد شجره» و سپس «مکه مکرمه» سوار بر اتوبوسی شدیم؛ هر چه از مسجد النبی بیشتر فاصله می گرفتیم، اندوه درونمان بیشتر می شد اما چاره ای نیست؛ باید رفت… مقصد بعدی ما «ام القری» جهان اسلام است؛ شهری که کعبه دل ها آنجا است و این روزها آماده برگزاری آزمونی بزرگ است و ما هم باید خود را برای این آزمون آماده کنیم…
