شفقنا- در تاریخ هفتم شهریور ۱۴۰۵، به مناسبت هزار و پانصدمین سال ولادت خاتم پیامبران، حضرت محمد مصطفی(ص)، همایشی برگزار شد و از حضرت آیت الله سبحانی درخواست شد پیامی به این مناسبت ایراد کنند.
به گزارش شفقنا، متن پیام این مرجع تقلید چنین است:
بسم الله الرحمن الرحیم
الحمد لله ربّ العالمین، والصلاه والسلام علی خاتم الأنبیاء وآله الطاهرین.
قال الله تعالی:
﴿إِنَّ الَّذِینَ آمَنُوا وَعَمِلُوا الصَّالِحَاتِ سَیَجْعَلُ لَهُمُ الرَّحْمَٰنُ وُدًّا﴾
(سوره مریم، آیه ۹۶)
سخن گفتن درباره عظمت و مقامات معنوی پیامبر اسلام(ص) کار آسانی نیست؛ زیرا حضرتش در دایره فضائل، در مرکز آن قرار گرفته است و تمام خطوط فضائل نسبت به او یکسان است. اگر دست بر هر فضیلتی، مانند شجاعت، زهد و علم… بگذاریم، همه فضائل در وجود مقدس او به کمال رسیدهاند و یکی بر دیگری مزیتی ندارد. از اینرو، با پوزش، پیام خود را بسیار مختصر تقدیم میدارم.
آیه مبارکهای که تلاوت شد، از یک امر تکوینی خبر میدهد؛ و آن این است که کسانی که ایمان آورده و عمل صالح انجام دادهاند، خداوند مهر و محبت آنان را در دلهای مردم قرار میدهد. گویی نوعی رابطه مستقیم میان خدمت به جامعه و ایجاد محبت در دل مردم وجود دارد.
اتفاقاً این آیه درباره همه پیامبران الهی نیز صدق میکند. در میان تمام ملل، پیامبران جایگاه مهمی در قلوب مردم دارند؛ زیرا آنان با تمام وجود، موجب تعالی فکری و عقلانی جوامع بشری شدند و انسانها را از پرستش سنگ و چوب و دیگر موجودات بازداشتند و به سوی توحید و کمال انسانی هدایت کردند.
از این جهت، قرآن کریم یکی از وظایف مسلمانان را در برابر پیامبر اکرم(ص) چنین بیان میکند:
﴿وَالَّذِینَ آمَنُوا بِهِ وَعَزَّرُوهُ وَنَصَرُوهُ وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِی أُنزِلَ مَعَهُ أُولَٰئِکَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ﴾
(سوره اعراف، آیه ۱۵۷)
در این آیه، خداوند مسلمانان را به چهار امر درباره پیامبر اکرم(ص) فرا میخواند:
نخست، «آمَنُوا بِهِ»؛ یعنی به او و شریعت او ایمان آورند.
دوم، «وَعَزَّرُوهُ»؛ یعنی به تکریم و تعظیم او برخیزند.
سوم، «وَنَصَرُوهُ»؛ یعنی او را یاری کنند.
چهارم، «وَاتَّبَعُوا النُّورَ الَّذِی أُنزِلَ مَعَهُ»؛ یعنی از آیین و نوری که همراه او نازل شده است پیروی نمایند.
اگر ملاحظه شود، دو جمله «وَعَزَّرُوهُ» و «نَصَرُوهُ» در کنار یکدیگر آمده است و «عَزَّرُوهُ» ناظر به تعظیم، تکریم و بزرگداشت مقام پیامبر اکرم(ص) است.
از برخی آیات قرآن نیز استفاده میشود که یکی از نعمتهایی که خداوند درباره پیامبر اکرم(ص) ارزانی داشته، بلندآوازه ساختن نام و یاد آن حضرت است؛ آنجا که میفرماید:
﴿أَلَمْ نَشْرَحْ لَکَ صَدْرَکَ ؛ وَوَضَعْنَا عَنکَ وِزْرَکَ ؛ الَّذِی أَنقَضَ ظَهْرَکَ؛ وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ﴾
(سوره شرح، آیات ۱ـ۴)
«آیا ما سینه تو را گشاده نساختیم؟ و بار سنگین را از دوش تو برنداشتیم؛ همان باری که پشت تو را سنگین کرده بود؛ و آوازه تو را بلند ساختیم.»
بنابراین، هر نوع همایش، سخنرانی، شعر، مقاله و فعالیت اجتماعی که مظهر بزرگداشت و ترفیع نام و مقام پیامبر اکرم(ص) باشد، میتواند مصداق «وَرَفَعْنَا لَکَ ذِکْرَکَ» باشد. از این جهت، این همایش نیز مصداقی از همین آیه شریفه است.
از آنجا که هر عملی که موجب ترفیع نام پیامبر اکرم(ص) در جامعه شود، در گرایش مردم به آن حضرت تأثیر دارد، نقل شده است که وزیر خارجه بریتانیا حدود صد سال پیش، نسبت به گسترش نام و یاد پیامبر اسلام(ص) هشدار داده و گفته بود:
«فما دام القرآن یُتلى، والکعبه یُطاف، ومحمدٌ یُذکر فی المآذن، والنصرانیه فی خطر عظیم.»
یعنی: تا هنگامی که قرآن تلاوت میشود، کعبه طواف میکنند و نام محمد(ص) بر فراز مأذنهها برده میشود، مسیحیت در خطر بزرگی قرار دارد.
شگفت آن است که برخی از فرقههای اسلامی، برگزاری چنین همایشهایی را تحریم کردهاند!
ما در اینجا یک سخن بیشتر داریم و آن اینکه حواریون حضرت مسیح(ع) از آن حضرت خواستند که خدا مائدهای از آسمان برای آنان ناز کند. حضرت مسیح(ع) به مناجات پرداخت و عرضه داشت:
﴿اللَّهُمَّ رَبَّنَا أَنزِلْ عَلَیْنَا مَائِدَهً مِّنَ السَّمَاءِ تَکُونُ لَنَا عِیدًا لِّأَوَّلِنَا وَآخِرِنَا﴾
(سوره مائده، آیه ۱۱۴)
«پروردگارا، مائدهای از آسمان بر ما نازل فرما تا برای اول و آخر ما عیدی باشد.»
سؤال اینجاست: مائده آسمانی جز این نبود که برای مدت کوتاهی نیاز جسمی آنان را برطرف میکند و گرسنگی آنان را فرو نشاند. آیا چنین نعمتی، با وجود محدود بودن اثر آن، شایستگی آن را داشت که حضرت مسیح (ع) آن را عید اعلام کند، در این صورت، درباره پیامبر اکرم(ص) چه میگویید؟
ولادت پیامبر اسلام(ص) نوری بود که جهان بشریت را روشن کرد و نور وجود او تا ابد، تا روز رستاخیز، راهگشای انسانهاست. آیا شایسته نیست که همگان میلاد آن حضرت را عید بگیرند و آیاتی را که در شأن او نازل شده است تلاوت کنند و اشعاری را که در مدح و ستایش او سروده شده است بازگو نمایند؟ البته مشروط بر اینکه این مراسم از هرگونه آلودگی و امور خلاف شرع و شأن آن حضرت منزه باشد.
در پایان، یادآور میشوم که برگزارکنندگان این همایش، با هر نوع خدمتی که به رسول خدا(ص) انجام دادهاند، شایسته تقدیرند؛ حتی کسانی که در این راه شعری سرودهاند، مقالهای نوشتهاند یا فیلمی ساختهاند، انشاءالله همگی مأجور و معذورند.
والسلام علیکم ورحمه الله وبرکاته.
جعفر سبحانی
۷ شهریور ۱۴۰۵»