شفقنا رسانه_ صفحه یک روزنامهها به عنوان ویترین در مقابل چشم خواننده است به همین جهت انتخاب تیتر، عکس و مطالب فرعی در این صفحه اهمیت زیادی دارد تا خواننده را به داخل متن بکشاند و همراه خود کند. در این گزارش سعی کردیم با نگاهی به روزنامههای امروز، آنهایی که دارای مطالب خوب و مخاطب محور و یا محل نقد و بحث هستند، مورد بررسی قرار دهد.
«جاماندگی مالیات از هدف» تیتر روزنامه دنیای اقتصاد است که در گزارشی به بررسی ریسک کسری بودجه ۱۴۰۵ پرداخت و نوشت: «بررسی عملکرد مالیاتی دولت در چهار ماه نخست سال۱۴۰۵ نشان میدهد اگرچه درآمدهای مالیاتی به بیش از ۵۷۷هزارمیلیارد تومان رسیده و نسبت به مدت مشابه سال گذشته ۴۶درصد رشد اسمی داشته است، اما این افزایش نتوانسته دولت را به اهداف بودجهای نزدیک کند. تا پایان تیرماه، تنها ۵۱.۴درصد از درآمد مالیاتی پیشبینیشده برای این مقطع محقق شده؛ به این معنا که نزدیک به نیمی از منابع هدفگذاریشده هنوز وصول نشده است. هرچند شرایط جنگی، افت سودآوری بنگاهها و کاهش فعالیتهای اقتصادی، تحقق درآمدهای مالیاتی را با دشواری مواجه کرده و احتمال بهبود وصول در ماههای آینده وجود دارد، اما تداوم این عقبماندگی میتواند به یکی از مهمترین چالشهای بودجه ۱۴۰۵ تبدیل شود. از آنجا که درآمدهای نفتی، برداشت از صندوق توسعه ملی و واگذاری اموال مازاد نیز با چالشهای تحقق مواجهند، جبران نشدن این جاماندگی، ریسک کسری بودجه ۱۴۰۵ را بهطور محسوسی افزایش خواهد داد. »
«فقر تعمیراتی؛ زندگی با وسایل خراب» تیتر روزنامه شرق است که گزارشی از افزایش هزینه تعمیر لوازم خانگی و خودرو در سایه گرانی قطعات و خدمات کار کرد و نوشت: «کولر خودرو از اوایل تابستان از کار افتاده است. هر بار که پشت فرمان مینشیند، شیشهها را پایین میکشد تا شاید باد گرم خیابان کمی از گرمای داخل خودرو را کم کند. از ابتدای هفته اما دیگر خودرو را داخل پارکینگ گذاشته است. با خودش گفته اگر با مترو تردد کند، گرمای کمتری به جان میخرد. چند هفته پیش بود که خودرو را به یک تعمیرگاه برد، اما بعد از شنیدن هزینه تعمیر، از تصمیمش منصرف شد. سرنوشت بسیاری از وسایل خانه هم این روزها به همینجا ختم شده است؛ یا خریدن نمونه نو آن بهصرفهتر به نظر میرسد یا اینکه در گوشهای از خانه میماند تا زمانی که بودجه کافی برای تعمیرش برسد. آیندهای که البته روشن نیست با این شیب تند افزایش قیمتها اصلا هیچگاه خواهد رسید یا نه. پدیده مورد بحث هم ضرورتا «گذار از تعمیر به تعویض» نیست؛ در میان گروههای کمدرآمد ممکن است این گذار در مسیر خود در نهایت به محرومیت برسد. نبود امکان تعمیر که پیشتر جزء فرهنگ ایرانی نیز محسوب میشد، حالا نه در راستای مصرفگرایی بیشتر، بلکه در راستای گرانیهاست که خودش را نمایان میکند. پدیدهای که به گواه کارشناسان، همراه خود هزینههای دیگری ازجمله افزایش کار خانگی، دشواری رفتوآمد یا محرومیت از آموزش و خدمات دیجیتال را ایجاد خواهد کرد. در بسیاری از خانوادهها، خرابی وسایلی مانند ماشین لباسشویی، جاروبرقی یا تجهیزات پختوپز به افزایش کار بدون مزد زنان منجر میشود و در نتیجه اینجا این فقر بُعد جنسیتی نیز پیدا میکند.»
