شفقنا- حضرت امام صادق (ع) فرمودند: «در میان فرزندان و اهلبیتِ امیرمؤمنان علیهالسلام، کسی از حیثِ شباهت در پوشش و دانایی، نزدیکتر از علی بن الحسین (علیهالسلام) به ایشان نبود.
فرزندشان (امام باقر علیهالسلام) بر ایشان وارد شد و آن حضرت در جایگاهِ بندگی و عبادت به رتبهای رسیده بود که هیچکس را یارای دستیابی به آن نبود. به ایشان نگریست و دید که چهرهاش از شبزندهداری به زردی گراییده، چشمانش از گریۀ بسیار ملتهب شده، پیشانیاش از کثرتِ سجده پینه بسته، بینیاش از شدتِ سجود فرسوده شده و ساقها و قدمهایش از ایستادنِ در نماز ورم کرده است.
امام باقر (علیهالسلام) سپس فرمودند: «هنگامی که ایشان را در آن حال دیدم، نتوانستم جلوی اشکهایم را بگیرم و از سرِ شفقت و دلسوزی بر ایشان گریستم. آن حضرت (ع) در اندیشه فرو رفته بودند؛ لحظاتی پس از ورودم، رو به من کردند و فرمودند: «فرزندم، آن نوشتههایی را که در آن شیوهی عبادتِ علی بن ابیطالب (ع) ثبت شده، به من بده.»
آن نوشتهها را به ایشان دادم. اندکی از آن را خواندند، سپس با بیتابی و اندوه، آن را رها کردند و فرمودند: «مَنْ یَقْوَى عَلَى عِبَادَهِ عَلِیٍّ ؛ چه کسی توانِ همتایی با عبادتِ علی (ع) را دارد؟»
منبع: الإرشاد، ج۲، ص: ۱۴۲