شفقنا رسانه- امروزه تلفنهای هوشمند به والدین این امکان را میدهند که در هر لحظه از موقعیت مکانی فرزندان خود باخبر شوند. اما استفاده از این قابلیتها پس از رسیدن فرزندان به سن بزرگسالی، به موضوعی بحثبرانگیز در خانوادهها تبدیل شده است.
به گزارش شفقنا رسانه از ایسنا، با گسترش برنامههای پیشفرض گوشیهای هوشمند و قابلیت اشتراکگذاری موقعیت مکانی، بسیاری از والدین میتوانند بررسی کنند که فرزندشان به مقصد رسیده است یا نه، در چه محلی حضور دارد و در صورت بروز شرایط اضطراری چقدر با آنها فاصله دارد. این فناوریها در ابتدا با هدف افزایش ایمنی طراحی شدهاند و بهویژه در سالهای نوجوانی میتوانند به کاهش نگرانی خانوادهها کمک کنند. با این حال، با ورود فرزندان به بازه سنی ۱۸ تا ۲۵ سال که از نظر قانونی بزرگسال محسوب میشوند، این پرسش مطرح میشود که آیا ادامه چنین نظارتی همچنان ضروری و مناسب است یا خیر.
دوره جوانی، مرحلهای حساس در شکلگیری هویت مستقل، مسئولیتپذیری و تصمیمگیری شخصی است. بسیاری از متخصصان رشد معتقدند تجربه کردن، اشتباه کردن و مدیریت پیامدها، بخش مهمی از فرآیند تبدیل شدن به یک بزرگسال مستقل است. در چنین شرایطی، نظارت دائمی والدین حتی اگر با نیت حمایت و حفاظت باشد میتواند بر احساس استقلال و حریم خصوصی جوانان اثر بگذارد. از سوی دیگر، والدین نیز در دنیایی زندگی میکنند که اخبار حوادث و خطرات احتمالی به سرعت منتشر میشود و نگرانی درباره امنیت فرزندان را افزایش میدهد.
در همین خصوص، پژوهشگران «نظرسنجی ملی سلامت کودکان» در بیمارستان کودکان سی.اس. موت وابسته به دانشگاه میشیگان، به سرپرستی سارا کلارک، به بررسی میزان و پیامدهای ردیابی مکانی فرزندان جوان توسط والدین پرداختند. این مطالعه که بر پایه یک نظرسنجی ملی انجام شد، به موضوع مرز میان نظارت والدین و استقلال جوانان میپردازد و نشان میدهد خانوادهها دیدگاههای متفاوتی درباره این مرز دارند.
در این پژوهش، دادههای مربوط به ۱۵۴۲ والد جمعآوری شد. شرکتکنندگان درباره استفاده از قابلیت ردیابی مکانی برای فرزندان ۱۸ تا ۲۵ ساله خود، دلایل استفاده، میزان دفعات بررسی موقعیت و نگرششان نسبت به حریم خصوصی و استقلال پاسخ دادند. نتایج بهصورت آماری تحلیل شد تا الگوهای رایج و تفاوتهای سنی و جنسیتی مشخص شود.
یافتهها نشان دادند که نیمی از والدین حداقل گاهی اوقات موقعیت مکانی فرزند جوان خود را ردیابی میکنند. این میزان در میان والدین جوانان ۱۸ تا ۲۰ سال بیشتر از والدین گروه سنی ۲۱ تا ۲۵ سال بود. همچنین والدین بیشتر دختران را نسبت به پسران ردیابی میکنند. در بیش از دوسوم موارد، قابلیت اشتراکگذاری موقعیت همیشه فعال است و تنها اقلیتی آن را به شرایط خاص محدود میکنند.
با این حال، حدود یکچهارم از والدینی که فرزند خود را ردیابی میکنند اذعان داشتند که این کار گاهی بیش از آنکه آرامشبخش باشد، موجب اضطراب آنها میشود. در حالی که بیشتر والدین هدف خود را کسب آرامش خاطر و آمادگی در شرایط اضطراری عنوان کردند، ۱۱ درصد گفتند دلیل مشخصی برای این کار ندارند. از سوی دیگر، دوسوم والدینی که ردیابی نمیکنند، آن را نوعی نقض حریم خصوصی میدانند و حدود نیمی معتقدند این کار میتواند مانع رشد حس مسئولیتپذیری شود.
نکته جالب دیگر این بود که در حدود نیمی از خانوادهها، فرزندان نیز موقعیت مکانی والدین را ردیابی میکنند. پژوهشگران معتقدند این وضعیت میتواند فرصتی برای درک متقابل باشد تا والدین احساس دیدهشدن دائمی را تجربه کنند و درباره مرزهای مناسب گفتوگو کنند. به گفته سارا کلارک، گفتوگوی شفاف درباره هدف، حدود و انتظارات از ردیابی میتواند به کاهش تنش و تقویت اعتماد کمک کند.
این گزارش علمی در چارچوب «نظرسنجی ملی سلامت کودکان» منتشر شده که توسط بیمارستان کودکان سی.اس. موت وابسته به دانشگاه میشیگان در ایالات متحده انجام میشود؛ مرکزی دانشگاهی که در حوزه سلامت کودکان و خانوادهها فعالیت پژوهشی گسترده دارد.