شفقنا- «شتابی فزاینده بر صحنه منطقهای حاکم شده که در آن، ایران با اتکا به توان میدانی، درایت سیاسی، وفاداری به متحدان و انسجام مردم خود پشت رهبری، به صورت راهبردی پیش میرود و در این پیشروی، حتی یک گام عقبنشینی نیز در کار نیست.»
به گزارش شفقنا، «محمد جرادات»، پژوهشگر فلسطینی در امور سیاسی و تاریخی امروز (سهشنبه) در مقالهای که تحت عنوان «شب سرخ ایرانی در وحدت میدانها» در پایگاه اینترنتی شبکه خبری «المیادین» منتشر شده، آورده است:
«گفته میشود یک جهانگرد غربی پس از انقلاب از یک روحانی ایرانی پرسید: چرا خیابانهای تهران پر از پرچمهای سرخ است؟ و وی پاسخ داد: در غرب، رنگ سرخ یادآور جنگی است که رخ داده؛ اما در ایران، یادآور جنگی است که هنوز پایان نیافته است.
میان پرچم سرخ در خیالخانه جنگی ایرانی، که با مفهوم جهاد و خونخواهی در مسیر امام حسین پیوند خورده، و گل سرخ در جهان شعر، ادب و عرفان، نوعی همپیوندی در بافت روانی ایرانی شکل گرفته است؛ تا آنجا که گل لاله در فرهنگ معاصر ایران، به یکی از نمادهای شهادت تبدیل شده و این باور مردمی رواج یافته است که از خون شهید لاله سرخ میروید.
سرخی شب هشتم ژوئن، همچون سپیدهدم آن، در حافظه جمعی امروز، در جدال سیاسی و در معادلات میدان، بهعنوان ثمره وعده صادق و تداوم مراحل آن حک شد.
داستان دقیقا چهار سال پیش آغاز شد؛ زمانی که نشانههای وحدت میدانهای محور مقاومت بهتدریج شکل کاملتری به خود گرفت، بهویژه پس از نبرد سیف القدس در غزه؛ و غزه در تمام مراحل، همچنان محور اصلی این روایت باقی ماند.
در آن روزها، اردوگاه جنین تحت تأثیر تونل آزادی در زندان جلبوع و فرار شش اسیر فلسطینی در التهاب بود و ارتش اسرائیل بهتدریج در یورشهای خود نشانههای فرسایش را احساس میکرد. از همینرو، پس از کشتهشدن یکی از افسران خود در جنین، شعار انتقام را تا تهران گسترش داد.
در آن مرحله، پیوند میان جنین و غزه در برخی ابعاد، بیش از آنکه واقعی و میدانی باشد، جنبهای نمادین داشت؛ بهویژه با توجه به موازنه قوایی که کاملا نابرابر بود. با این حال، ذهنیت اسرائیلی هر تحول در میدانهای مختلف را به ایران پیوند میزد؛ مسئلهای که این رژیم را به سمت پیشبرد جنگی ترکیبی علیه ایران در طول دهههای گذشته سوق داد.
این روند سرانجام در ژوئن گذشته به تجاوز نظامی مستقیم علیه ایران و سپس در ماههای اخیر به حملهای گستردهتر تبدیل شد که در نهایت با آتشبسی شکننده متوقف گردید؛ آتشبسی که لبنان یکی از محورهای اصلی آن بود.
در همین حال، حزبالله موفق شد قواعد درگیری را بر اساس معادله موردنظر خود، از سراسر جنوب لبنان تا عمق شمال اسرائیل، تثبیت کند؛ معادلهای مبتنی بر اینکه هر نقضی، با یک یا دو پاسخ متقابل روبهرو خواهد شد.
تحول راهبردی جدید پس از تثبیت معادله شمال فلسطین در برابر ضاحیه از سوی ایران
پس از آنکه ایران در واکنش به حمله نمادین اسرائیل به ضاحیه جنوبی بیروت، عمق سرزمینهای اسرائیلی را هدف قرار داد، صحنه منطقهای بر مجموعهای از معادلات جدید استوار شد که از جمله میتوان به موارد زیر اشاره کرد:
نخست: همگرایی و تکامل نیروهای مقاومت میان ایران و لبنان.
دوم: گذار ایران از راهبرد صبر راهبردی پیش از جنگ اخیر، به دفاع موزاییکی در طول جنگ و اکنون به مرحله ابتکار عمل تهاجمی.
سوم: ایجاد شکافی واقعی در ائتلاف آمریکا و اسرائیل؛ آن هم در مقطعی سیاسی و حساس برای نتانیاهو که در آستانه انتخاباتی سرنوشتساز قرار دارد.
چهارم: فرسایش قدرت بازدارندگی اسرائیل.
پنجم: زمینهسازی ایران برای تحمیل معادله وحدت جبههها از بیروت تا غزه؛ جایی که اصل روایت و میدان اصلی نبرد به شمار میرود؛ بهویژه پس از آنکه جهتگیریهای سیاست کنونی آمریکا، در پی تصمیم کنگره برای محدودسازی اختیارات رئیسجمهوری در جنگ علیه ایران، آشکارتر شد؛ تصمیمی که بازتابدهنده واقعیت دشواری است که این جنگ را بر آمریکا تحمیل کرده است.
شتابی فزاینده بر صحنه منطقهای حاکم شده است؛ صحنهای که ایران در آن، با اتکا به توان میدانی، درایت سیاسی، وفاداری به متحدان و انسجام مردم خود پشت رهبری، به صورت راهبردی پیش میرود و در این پیشروی، حتی یک گام عقبنشینی نیز کار نیست.
سید مجتبی خامنهای، رهبر ایران، این شتاب تحولات را به عقربههای عمر رژیم اسرائیل پیوند زده است؛ عقربههایی که در مسیر شمارش معکوس قرار گرفتهاند.»
مطلب اصلی را در المیادین ببینید