شفقنا – دانشمندان کانادایی موفق شدهاند یکی از دلایل پنهان ناکارآمد شدن برخی درمانهای سرطان را شناسایی کنند؛ کشفی که میتواند راه را برای نسل جدیدی از ایمونوتراپیهای ضدسرطان هموار کند. پژوهشگران دریافتهاند مولکولی به نام SLAMF6 مانند یک «ترمز مخفی» عمل میکند و توانایی سلولهای ایمنی برای نابود کردن تومورها را به تدریج کاهش میدهد.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، این مطالعه که توسط تیمی به سرپرستی آندره ویلت از دانشگاه مونترال و موسسه تحقیقات بالینی مونترال انجام شده، در نشریه علمی معتبر نیچر منتشر شده است.
ترمز پنهانی که سلولهای ایمنی را خسته میکند
سیستم ایمنی بدن برای مبارزه با سرطان از سلولهایی موسوم به «سلولهای T» استفاده میکند. این سلولها نقش اصلی را در شناسایی و نابودی سلولهای سرطانی بر عهده دارند. با این حال، پژوهشگران دریافتند مولکول SLAMF6 که روی سطح همین سلولها قرار دارد، میتواند بهتنهایی فعال شود و سیگنالهایی ارسال کند که عملکرد ضدسرطانی آنها را تضعیف میکند.
بررسیها نشان داد فعال شدن این مولکول باعث میشود توانایی سلولهای T برای حمله به تومورها کاهش یابد، تعداد سلولهای ایمنی قدرتمند و ماندگار کمتر شود و سلولهای ایمنی سریعتر دچار «فرسودگی ایمنی» شوند؛ وضعیتی که در آن دیگر قادر به مبارزه مؤثر با سرطان نیستند.
این یافته اهمیت ویژهای دارد، زیرا بسیاری از درمانهای نوین سرطان مانند مهارکنندههای PD-۱ و PD-L1 با هدف حذف سیگنالهای مهارکنندهای که از سوی تومورها ایجاد میشوند طراحی شدهاند. با وجود موفقیت این داروها، بسیاری از بیماران یا اصلاً به آنها پاسخ نمیدهند یا پس از مدتی نسبت به درمان مقاوم میشوند.
ساخت آنتیبادیهایی برای آزاد کردن ترمز سیستم ایمنی
برای مقابله با این مشکل، محققان آنتیبادیهای ویژهای طراحی کردند که مانع فعال شدن SLAMF6 میشوند. این آنتیبادیها اجازه نمیدهند مولکول به خودش متصل شده و سیگنالهای سرکوبگر خود را ارسال کند.
نتایج آزمایشها روی سلولهای انسانی و مدلهای حیوانی بسیار امیدوارکننده بود. پژوهشگران مشاهده کردند که این آنتیبادیها فعالیت سلولهای T را افزایش میدهند، تعداد سلولهای ایمنی بادوام را بیشتر میکنند، میزان فرسودگی سلولهای ایمنی را کاهش میدهند و پاسخ ضدتوموری قدرتمندی در موشهای مبتلا به سرطان ایجاد میکنند.
به گفته محققان، عملکرد این آنتیبادیها از تمام روشهای قبلی که برای هدف قرار دادن SLAMF6 توسعه یافته بودند، بهتر بوده است.
امیدی تازه برای بیمارانی که درمانهای فعلی روی آنها اثر ندارد
پژوهشگران معتقدند این کشف میتواند پایهگذار یک کلاس کاملاً جدید از داروهای ایمونوتراپی باشد. چنین درمانی ممکن است بهویژه برای بیمارانی مفید باشد که دیگر به داروهای رایج PD-۱ یا PD-L1 پاسخ نمیدهند.
این آنتیبادیها میتوانند بهتنهایی یا در ترکیب با سایر درمانهای تقویتکننده سیستم ایمنی مورد استفاده قرار گیرند. مرحله بعدی تحقیقات، آغاز آزمایشهای بالینی روی بیماران مبتلا به انواع سرطان خواهد بود تا ایمنی و اثربخشی این روش در انسان ارزیابی شود.
اگر نتایج مطالعات انسانی نیز موفقیتآمیز باشد، این کشف میتواند یکی از مهمترین پیشرفتهای سالهای اخیر در حوزه ایمونوتراپی سرطان باشد؛ پیشرفتی که نهتنها یک راز مهم درباره مقاومت سرطان را آشکار کرده، بلکه راهی تازه برای تقویت قدرت دفاعی بدن در برابر این بیماری مرگبار ارائه میدهد.
این خبر را اینجا ببینید.