شفقنا – برای بسیاری از مردم، «رویای آمریکایی» دستنیافتنی به نظر میرسد و حدود نیمی از شهروندان بزرگسال در نظرسنجی اخیر یوگاو تردید دارند که بتوانند به آن دست پیدا کنند. تنها ۲۶ درصد میگویند که به رویای آمریکایی دست یافتهاند و ۲۱ درصد میگویند هنوز به آن نرسیدهاند، اما انتظار دارند در آینده به آن دست یابند.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، این ارقام نشاندهنده کاهش چشمگیر انتظارات مثبت در ۱۷ سال گذشته است. نظرسنجی مشترک نیویورک تایمز و سیبیاس نیوز در آوریل ۲۰۰۹ نشان داد که از هر چهار بزرگسال، سه نفر یا معتقد بودند که به رویای آمریکایی دست یافتهاند یا باور داشتند که در طول زندگی خود به آن خواهند رسید؛ رقمی که ۲۸ واحد درصد بیشتر از اعداد کنونی است.
باور آمریکاییها به رویای آمریکایی با سن، درآمد، منطقه محل زندگی و گرایش حزبی آنها ارتباط دارد. تنها ۵ درصد از بزرگسالان زیر ۳۰ سال، اما ۵۵ درصد از افراد ۶۵ ساله و بالاتر میگویند که به رویای آمریکایی دست یافتهاند. همچنین هرچه وضعیت مالی خانواده بهتر باشد، احتمال اینکه فرد بگوید به این رؤیا رسیده یا خواهد رسید، بیشتر است. این یک تغییر محسوس محسوب میشود. شانزده سال پیش، افراد با درآمدهای پایین به همان اندازه افراد با بالاترین درآمدها نسبت به دستیابی به رویای آمریکایی خوشبین بودند؛ ۸۴ درصد از کسانی که درآمدی کمتر از ۳۰ هزار دلار داشتند میگفتند که یا به رویای آمریکایی رسیدهاند یا مطمئن هستند که خواهند رسید.
جمهوریخواهان اکنون اندکی بیشتر از دموکراتها فکر میکنند که به رویای آمریکایی دست خواهند یافت. همچنین آمریکاییهایی که در غرب کشور زندگی میکنند نسبت به ساکنان سایر مناطق، کمی خوشبینتر هستند. در مقابل، اکثریت قاطع افراد ۶۵ ساله و بالاتر که هنوز به این رؤیا نرسیدهاند، انتظار دارند هرگز هم به آن دست پیدا نکنند.
گرایش سیاسی یکی از مهمترین شاخصهای باور به رویای آمریکایی است. نظرسنجی نیویورک تایمز و سیبیاس نیوز که در آوریل ۲۰۰۹ ــ چند ماه پس از رئیسجمهورشدن باراک اوباما ــ انجام شد، نشان داد که بیش از یکسوم دموکراتها (۳۹ درصد) گفته بودند به رویای آمریکایی دست یافتهاند؛ رقمی که ۱۲ درصد بیشتر از سال ۲۰۰۵ و ۲۲ درصد بیشتر از امروز بود. حدود نیمی از جمهوریخواهان (۴۸ درصد) در سال ۲۰۰۹ معتقد بودند که به این رؤیا رسیدهاند. این میزان طی ۱۷ سال بعد تنها ۷ درصد کاهش یافت. امروزه ۴۱ درصد جمهوریخواهان میگویند که به رویای آمریکایی دست یافتهاند.
اکنون ۵۳ درصد آمریکاییها میگویند که یا هرگز به این رؤیا نخواهند رسید (۳۱ درصد) یا نمیدانند که آیا به آن خواهند رسید یا نه (۲۲ درصد)؛ رقمی که تقریباً دو برابر سهم مشابه در ۱۷ سال پیش است.
یکچهارم آمریکاییها (۲۳ درصد) حتی وجود چیزی تحت عنوان «رویای آمریکایی» را رد میکنند و ۱۷ درصد دیگر نیز مطمئن نیستند که چنین مفهومی واقعاً وجود دارد یا خیر. میزان رد این مفهوم در میان آمریکاییهای سیاهپوست و همچنین جوانان حتی بیشتر است. حدود نیمی از دموکراتها و مستقلها معتقدند که چیزی به نام رویای آمریکایی وجود دارد، اما جمهوریخواهان با اطمینان بیشتری به آن باور دارند؛ ۷۹ درصد جمهوریخواهان به وجود این رؤیا اعتقاد دارند. آن دسته از آمریکاییهایی که باور دارند، رویای آمریکایی برای خودشان دستنیافتنی است، نگاه منفیتری به اصل وجودی آن دارند. تقریباً نیمی از آنان (۴۷ درصد) معتقدند چنین چیزی وجود ندارد. حدود یکسوم (۳۵ درصد) باور دارند که وجود دارد و بقیه نیز در این باره مطمئن نیستند.
در حالی که اکثریت قاطع کسانی که به رویای آمریکایی دست یافتهاند یا فکر میکنند روزی به آن خواهند رسید، به وجود آن نیز باور دارند، تنها حدود یکسوم از کسانی که انتظار ندارند به این رؤیا برسند، معتقدند که چنین چیزی وجود دارد.
تفاوت در انتظارات مربوط به رویای آمریکایی، دشواری دستیابی به آن را در دنیای امروز نشان میدهد. ۷۰ درصد آمریکاییها معتقدند که رسیدن به این رؤیا امروز دشوارتر از زمان والدینشان است. حدود نیمی از آنان (۵۱ درصد) میگویند که والدینشان به رویای آمریکایی دست یافتهاند یا خواهند یافت؛ رقمی که تقریباً دو برابر سهم بزرگسالان امروزی است که فکر میکنند خودشان به این موفقیت رسیدهاند.
اما حتی داشتن والدینی که به رویای آمریکایی رسیدهاند یا خواهند رسید نیز تنها تا حدی کمککننده است. فقط ۳۷ درصد از کسانی که باور دارند والدینشان به این رؤیا دست یافتهاند یا خواهند یافت، میگویند خودشان نیز به آن رسیدهاند. این رقم در میان افرادی که معتقدند والدینشان به رویای آمریکایی نرسیدهاند و هرگز هم نخواهند رسید، حتی کمتر است؛ تنها ۱۵ درصد میگویند که خودشان توانستهاند به این هدف دست یابند.
مالکیت خانه با سطوح بالاتری از باور به دستیابی به رویای آمریکایی همراه است. اما صاحبان خانه در آمریکا مسیرهای متفاوتی برای خانهدارشدن داشتهاند. حدود یکسوم آمریکاییهایی که موفق به خرید خانه خود شدهاند، میگویند والدینشان در خرید نخستین خانه به آنها کمک کردهاند؛ یا خانه را در اختیارشان گذاشتهاند، بخشی از پیشپرداخت را دادهاند یا از نظر مالی به شکل دیگری به آنها یاری رساندهاند. این موضوع بهویژه در میان صاحبان خانه جوانتر رایج است.
این خبر را اینجا ببینید.











