شفقنا- عبدالرحیم اباذری در یادداشتی اینگونه آورده است: «امام خمینی با نگاه عمیق خویش به خوبی دریافته بود که نخستین انحراف در تاریخ اسلام از آنجایی آغاز شد که امامت و رهبری امیر مؤمنان علی علیه السلام در ماجرای غدیر ، نخست مورد تحریف قرار گرفت و بعد اندک اندک به سلطنت معاویه و پادشاهی پسرش یزید تغییر شکل داده شد، از این رو اساس مبارزه و نهضت خویش را بر پایه سلطنت ستیزی استوار ساخت و این در حالی بود که در دهه های 20 – 30 به غلط فرهنگ و تفکرِ « سلطنت موهبت الهیست » و « شاه ، سایه خداست» در فضای کشور و در میان شیعیان جهان حاکم بود و تا گوشت ، پوست و استخوانِ مردم و حتی بسیاری از خواص حوزوی و دانشگاهی رسوخ کرده و ریشه دوانده بود و از این رو روند مبارزه را بسیار دشوار می کرد.
امام در سال 1342 پس از غائله مدرسه فیضیه و کشتار مردم ، طلاب و غارت مدرسه ، طی نامه ای به علمای تهران به طور صریح ، علیه رژیم سلطتنی موضع گرفت و « شاه دوستی را مساوی با «غارتگری » ، « اهانت به مقدسات» ، « هتک اسلام» ، «تجاوز به حقوق مسلمین » ، « تجاوز به مراکز علم و دانش »، « ضربه زدن به پیکر قرآن و اسلام» ، « سوزاندن نشانه های اسلام» ، « محو آثار اسلامیت» ، « کوبیدن روحانیت» و « اضمحلال آثار رسالت» معرفی کرد. ( صحیفه امام ، ج 1 ، ص 178 ) چنانکه بعد ها نیز ایشان به طور کلی پدیده « سلطنت » را یک عنصر خلاف عقل و شعور انسانی می دانست ( همان ، ج 5 ، ص 508 )
امام خمینی از همان آغاز تشکیل نظام جمهوری اسلامی ایران ، در اصلاح این فرهنگ غلط کوشید در واقع رابطه شاه و رعیت و سلطنت و سلطه پذیری را به رابطه میان امام و امت مبدل ساخت، واژههای اصیل اسلامی و شیعی را که قالب تهی کرده و تحریف شده بودند به معنای حقیقی خود باز گرداند . به ویژه غدیر را که از دیدگاه روایات و فقهای شیعه، به معنای اداره صحیح جامعه ، هدایت و مدیریت امت اسلامی بود، معنا کرد و در میان مردم، نه فقط به عنوان « عید سادات» ، بلکه به منزله ریسمان تعالیِ همه انسانها و اداره جامعه از گهواره تا گور در سایه حاکمیت خدا، عینیت و حقیقت بخشید.
در زمان رژیم سلطنتی ، روز عید غدیر وقتی مذهبی ها به هم می رسیدند ، می خواندند: « الحَمدُ لله الذی جَعَلنا مِن المُتمسِکِین بولایه علی بن ابیطالب علیهما السلام» در حالی که این ذکر هیچ روح ، جان و معنای با مسمایی نداشت و تنها لقلقله زبان بود ، چون در عمل به حاکمیت طاغوت تمسک جسته و به آن رضایت داده بودیم.
امام خمینی، نه تنها در عمل حلاوت و شیرینی غدیر را با ذائقه مردم آشنا ساخت، بلکه در بُعد نظری نیز در صدد تفهیم معنای صحیح این واژه و ماجرای تاریخی آن بر آمد. ایشان در یکی از سخنرانیهای خود در جمع کارگزاران نظام اسلامی، یکی از معانی بارز متمسکان به ولایت امیر مؤمنان علی علیهالسلام را حاکمان، کارگزارانی دانست که در حاکمیت و مدیریت خود، سیره حکومتی آن امام همام را الگو قرار داده و در خدمت به مردم و اجرای عدالت در جامعه، تلاش میکنند؛ سپس فرمود: « اگر دولت و مجلس و قوه قضائیه از این مسئله غفلت کنند و روزی هزار مرتبه هم بگویند: خدا ما را از متمسکین به ولایت علی بن ابی طالبعلیه السلام قرار داده است، این جز کذب محض، چیزی نخواهد بود» ( رک: صحیفه امام ، ج20 ، ص 111تا118)
امروز که عید غدیر مصادف با روز عروج آسمانی خمینی کبیر شده و پس از گذشت 63 سال، وقتی متن نامه تاریخی امام ، در توصیف شاه دوستی و سلطنت طلبی را مرور می کنیم از یک سو به تیز بینی و دشمن شناسی دقیق او پی می بریم و از سوی دیگر ، تمام اوصافی را که در آن نامه متذکر شده بود، در عملکرد سلطنت طلبان امروزی به مراتب پر رنگ تر و آشکار مشاهده می کنیم.
اینها در جنگ تحمیلی دوم و سوم از تجاوزهای آمریکا و اسرائیل ، سیاست تجزیه ایران به چند کشور کوچک ، کشتار کودکان در مدرسه شجره طیبه میناب ، ترور رهبری و شخصیت های سیاسی ، نظامی و دانشمندان هسته ای ، بمباران زیر ساخت ها و تأسیسات هسته ای کاملا حمایت کرده و ذلیلانه نتانیاهو و ترامپ را به ادامه این جنایتها تشویق کردند ، یعنی سلطنت طلبان همان خیانت هایی را که در دهه 40 و 50 مرتکب می شدند ، امروز در ابعاد وسیع آنها را تکرار کردند و ماهیت پَست و خُبث باطنی خود را به نمایش گذاشتند.خیانت هایی که از لایحه کاپیتولاسیون سال43 به مراتب ننگین تر بود.
امروز تنها ره رهائی از گردابی چنین حائل، بازگشت به مکتب غدیر به قرائت خمینی کبیر است و باید با اتحاد ، همبستگی و همنوائی به جای اختلافات سیاسی و جنگ های زرگری ، تحت اشراف رهبری جدید و حمایت از مسئولان دست به هم بدهیم و غدیر را همچنان زنده و پویا در جامعه اسلامی و انقلابی نگه داریم که تنها در این صورت است در عرصه های نظامی نیز پیروز خواهیم شد».