شفقنا- «توماس فریدمن» نویسنده سرشناس آمریکایی معتقد است که «دونالد ترامپ» در انجام وظایف سنتی رئیسجمهور بهعنوان فرمانده کل نیروهای مسلح ناکام مانده و رفتار او بیشتر به یک «رهبر سودجو» شباهت دارد تا یک فرمانده ملی.
به گزارش شفقنا؛ وبگاه شبکه الجزیره نوشت: فریدمن در روزنامه نیویورکتایمز مینویسد که در شرایطی که ایالات متحده درگیر تنشهای نظامی با ایران است و دهها هزار نیرو در خاورمیانه مستقر کرده، مهمترین وظیفه رئیسجمهور حفظ انسجام داخلی کشور است؛ اما به باور او ترامپ هیچ تلاشی برای ایجاد اتحاد میان دموکراتها و جمهوریخواهان انجام نداده و درگیر منازعات سیاسی داخلی و طرحهایی شده که بیشتر منافع شخصی و سیاسی او را تأمین میکند.
او تأکید میکند که هیچ چیز به اندازه تفرقه داخلی، روحیه نیروهای نظامی را تضعیف نمیکند و شکاف در داخل آمریکا میتواند به رقبای خارجی این کشور امید بیشتری برای کسب امتیاز در پایان بحرانها بدهد.
فریدمن بخش مهمی از مقاله خود را به انتقاد از طرحی اختصاص داده که دولت ترامپ برای ایجاد صندوقی به ارزش حدود ۱.۷ میلیارد دلار پیشنهاد کرده بود؛ صندوقی که هدف آن جبران خسارت افرادی عنوان شده که به ادعای دولت، قربانی «سیاسیسازی قضایی» در دولت قبلی بودهاند.
به نوشته او، این طرح عملاً میتوانست به پاداش دادن به هواداران ترامپ منجر شود، از جمله افرادی که در حوادث حمله به کنگره آمریکا در ۶ ژانویه ۲۰۲۱ نقش داشتهاند. او همچنین به انتقاد تند «میچ مککانل» رهبر پیشین جمهوریخواهان در سنا اشاره میکند که این طرح را «کاملاً احمقانه و از نظر اخلاقی نادرست» توصیف کرده بود.
به گفته فریدمن، توقف موقت این طرح توسط دادگاه ضربهای جدی به کاخ سفید وارد کرد، هرچند ترامپ بعدها احتمال عقبنشینی از آن را مطرح کرد. او همچنین معتقد است که این منابع مالی میتوانست به جای این طرحها، برای حمایت از ارتش اوکراین در جنگ با روسیه هزینه شود.
فریدمن در ادامه به مسئلهای دیگر اشاره میکند که به گفته او نشانهای از تعارض منافع است؛ از جمله محدودیتهایی که مانع پیگیری برخی پروندههای مالیاتی علیه ترامپ و خانوادهاش میشود.
در بخش دیگری از مقاله، او ترامپ را «رئیسجمهور معاملهگر» توصیف کرده و میگوید در ماههای ابتدایی دوره جدید ریاستجمهوری، هزاران معامله خرید و فروش سهام توسط او انجام شده که برخی از آنها با سیاستهای دولت مرتبط بودهاند. به باور او، این روند اعتماد عمومی به نهادهای حکومتی را تضعیف میکند.
فریدمن همچنین هشدار میدهد که چنین سیاستهایی باعث شده متحدان سنتی آمریکا نسبت به آینده روابط خود با واشنگتن دچار تردید شوند و دیگر تنها روسیه را تهدید ندانند، بلکه خود آمریکا را نیز بخشی از مشکل بدانند.
او به نگرانیهای اروپا درباره تهدیدهای ترامپ نسبت به الحاق کانادا یا کنترل گرینلند اشاره کرده و مینویسد این اقدامات همراه با تعرفههای تجاری و کاهش حمایت از اوکراین، اعتماد متحدان را کاهش داده است.
در پایان، فریدمن نتیجه میگیرد که تضعیف جایگاه ریاستجمهوری آمریکا تنها یک مسئله داخلی نیست، بلکه میتواند کل شبکه اتحادهای بینالمللی این کشور را که در جنگهای بزرگ قرن بیستم و جنگ سرد نقش تعیینکننده داشت، دچار فرسایش کند و در بلندمدت موقعیت جهانی واشنگتن را به خطر بیندازد.