شفقنا- به نظر میرسد کسی که خود را استاد معاملهگری مینامد، نمیتواند از خرابکاری در مذاکرات خودش دست بردارد.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا؛ «محمد باذی» در گاردین نوشت: هفتههاست که دونالد ترامپ تلاش میکند راهی برای پایان دادن به جنگی که با ایران آغاز کرده است، پیدا کند – توافقی که به او اجازه دهد قبل از اینکه این جنگ آسیب شدیدی به اقتصاد جهانی وارد کند و شانس جمهوریخواهان را در انتخابات میاندورهای آمریکا کاهش دهد، اعلام پیروزی و از این درگیری عبور کند. اما به نظر نمیرسد که این استاد خودخواندهی معاملهگری، از خرابکاری در مذاکرات خودش دست بردارد یا اذعان کند که ایران اکنون در موقعیت بهتری برای درخواست امتیاز نسبت به قبل از جنگ قرار دارد.
ترامپ با شروع جنگی با هدف تغییر حکومت در ایران، خود را در تنگنا قرار داد و گزینههای عمدتاً بدی را پیش روی خود قرار داد. ترامپ حتی با اصول ذکر شده در کتاب خودش هم در مذاکرات در موقعیت نامساعدی قرار دارد. ترامپ در این کتاب نوشته است: «بدترین کاری که میتوانید در یک معامله انجام دهید این است که برای رسیدن به آن ناامید به نظر برسید.»
مشکل اصلی ترامپ این است که ایران اهرم فشار بیشتری نسبت به او دارد – و رهبران ایران به خوبی از این مزیت آگاه هستند. اما، همانطور که بسیاری از تحلیلگران هشدار داده بودند، ایران مانند ونزوئلا نبود و رژیم ایران، علیرغم ترور رهبران و دیگر مقامات ارشد، برای بقای خود سخت جنگید. تهران با حملات موشکی و پهپادی علیه پایگاههای نظامی آمریکا در سراسر خاورمیانه تلافی کرد و پایگاههای آمریکا در خلیج فارس را هدف قرار داد. ایران همچنین مؤثرترین سلاح اقتصادی خود را به کار گرفت: تنگه هرمز را بست، تنگهای که بیش از یک پنجم نفت جهان هر روز از طریق آن عبور میکرد.
حالا نیز ترامپ به دنبال توافق است. این توافق نوظهور بر حل مشکلی متمرکز است که قبل از شروع این جنگ توسط ترامپ وجود نداشت: بازگشایی کامل تنگه هرمز به روی کشتیهای تجاری تا قیمت نفت تثبیت شود. طبق پیشنویس توافقی که در حال توزیع به متحدان ایالات متحده است، واشنگتن همچنین محاصره بنادر ایران را لغو میکند و به تهران اجازه میدهد به حدود ۱۲ میلیارد دلار دارایی مسدود شده دسترسی پیدا کند.
ترامپ میتوانست از همان شروع یک جنگ برای تغییر حکومت که شکست خورد و جهان را برای مقابله با پیامدهای آن تنها گذاشت، اجتناب کند. در عوض، استاد و مذاکرهکننده ارشد، یک سلاح اقتصادی جدید – و اهرم فشار بیشتری برای دستیابی به یک توافق مطلوب – به ایران داد.
گزارش را در گاردین ببینید