شفقنا – سازمانهای خیریه هشدار دادند که افزایش تعداد جوانان بریتانیایی که شاغل نیستند یا تحصیل نمیکنند، باعث میشود افراد بیشتری به سمت مسکن ناپایدار یا بیخانمانی سوق داده شوند.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، نتایج یک بررسی که به سفارش دولت درباره بحران پیش روی جوانان در بریتانیا انجام شده، هشدار داده است که اگر مداخلهای صورت نگیرد، تعداد جوانانی که نه در حال تحصیل هستند، نه شاغلاند و نه در دورههای آموزشی شرکت میکنند (نیت)، تا اوایل دهه ۲۰۳۰ ممکن است ۲۵ درصد افزایش یابد و به ۱.۲۵ میلیون نفر برسد.
آلن میلبرن، نویسنده این گزارش، گفت «بیثباتی ناشی از بیکاری» خطر بیخانمانشدن جوانان را افزایش داده و باعث «وخیمترشدن وضعیت» افرادی شده است که از پیش نیز در شرایط محرومیت قرار داشتهاند.
در سالهای ۲۰۲۴ تا ۲۰۲۵، نزدیک به ۱۲۴ هزار جوان در بریتانیا بیخانمان بودند یا در معرض خطر بیخانمانشدن قرار داشتند؛ رقمی که نسبت به سال قبل ۶ درصد افزایش نشان میدهد و سومین سال پیاپی است که تعداد این افراد رشد میکند. در منطقه شمال غربی انگلستان که بالاترین میزان بیخانمانی جوانان را دارد، این رقم بیش از یکسوم افزایش یافته است.
«جاش»، جوانی ۲۳ ساله، میگوید در دو سال گذشته در حالی که برای حفظ سرپناهی بالای سر خود تلاش میکرده، برای صدها شغل درخواست داده است.
او گفت: شاید حتی تعداد درخواستهایم از هزار تا هم بیشتر بوده باشد.
وی افزود: بعضی شبها شش ساعت پشت سر هم برای شغلهای مختلف درخواست میفرستادم. بعد شاید هر شش ماه فقط یک پاسخ و یک مصاحبه نصیبم میشد؛ آن هم در آخرین مرحله رد میشدم. کمکم احساس میکنی حتماً مشکلی در خودت وجود دارد. این موضوع واقعاً روی تصویری که از خودت داری تأثیر میگذارد.
جاش در یکی از مراکز اسکان حمایتی متعلق به مؤسسه خیریه «سنترپوینت» زندگی میکند؛ سازمانی که در زمینه بیخانمانی جوانان فعالیت دارد. این مؤسسه هشدار داده است که همزمان با افزایش تعداد جوانان نیت، بسیاری از آنان از بازار اجاره مسکن خصوصی کنار گذاشته شده و به سمت سکونتگاههای ناپایدار سوق داده میشوند.
لیزا دویل، رئیس بخش سیاستگذاری و امور عمومی این مؤسسه، گفت: در حال حاضر فرصتهای شغلی برای جوانان بهشدت کم شده است. برای کسانی که مجبورند هزینههای زندگی خود را تأمین کنند، داشتن یک شغل میتواند همان چیزی باشد که امکان زندگی و پیشرفت را برایشان فراهم میکند.
«اگر مشکلی پیش بیاید، چیزی ندارند که به آن تکیه کنند. وضعیت برای جوانان واقعاً ناامیدکننده است.»
نرخ بیکاری جوانان در بریتانیا اکنون به ۱۴.۷ درصد رسیده که بالاترین سطح آن در بیش از یک دهه گذشته است. همچنین بریتانیا در میان کشورهای ثروتمند اروپایی، سومین نرخ بالای جوانان ۱۶ تا ۲۴ سالهای را دارد که نه مشغول کار هستند و نه در حال تحصیل.
جان برد، از بنیانگذاران نشریه بیگ ایشو و عضو مستقل مجلس اعیان بریتانیا، گفت جوانان با افزایش هزینههای زندگی روبهرو هستند، آن هم در شرایطی که فرصتهای شغلی رو به کاهش است.
«اما باید نقش فزاینده فقر در شکلگیری این بحران را نیز بپذیریم و مطمئن شویم راهحلها با در نظرگرفتن این واقعیت طراحی میشوند.»
جاش توضیح داد که پس از از دستدادن شغلش، با مشکلات مالی مواجه شد. از هم پاشیدن خانواده باعث شد جایی برای زندگی نداشته باشد و در نهایت سر از خیابان درآورد. با کمترشدن فرصتهای کاری، پیدا کردن مسکن مقرونبهصرفه دشوارتر شد و سلامت روان او نیز رو به وخامت گذاشت.
«دنبال هر کاری میگشتم؛ حتی شغلهایی که کیلومترها دورتر بودند. فکر میکنم وقتی آنقدر تحت فشار قرار بگیری، حاضر میشوی هر کاری را امتحان کنی.»
وی افزود: دوست دارم فضای شخصی خودم را داشته باشم، اما بدون یک شغل مناسب این آرزو دستنیافتنی به نظر میرسد. حتی احساس نمیکنم اجازه دارم کارهایی را که دوست دارم انجام بدهم. همیشه منتظر لحظهای هستم که بالاخره کاری پیدا کنم.
او ادامه داد: فقدان پول فقط مانع خریدن وسایل نمیشود؛ بلکه نمیگذارد احساس کنی یک زندگی کامل داری. وقتی حتی پول کرایه اتوبوس برای دیدن دوستانت را نداری، واقعاً باید چه کار کنی؟
جاش بهزودی یک دوره آموزش باریستا را آغاز خواهد کرد و امیدوار است این دوره به یافتن شغلی پایدارتر منجر شود. او همچنین آرزو دارد فیلمنامهنویس شود.
لیزا دویل گفت: بخش زیادی از بحثهای عمومی درباره این موضوع معمولاً جوانان را مقصر جلوه میدهد و این باید برای آنها واقعاً آزاردهنده و ناامیدکننده باشد.
«جوانان که نمیتوانند شغل ایجاد کنند. مشاوران ما با کارفرمایان زیادی صحبت میکنند که برای مشاغل ابتدایی صدها درخواست دریافت میکنند، در حالی که در نهایت فقط یک نفر استخدام میشود.»
«فی»، جوانی ۲۲ ساله و عکاس آیندهدار، سالهای نوجوانی خود را در سیستم مراقبتهای دولتی گذرانده است. او میگوید تلاش برای یافتن درآمدی پایدار در شرایط کمبود فرصتهای شغلی و همزمان پیدا کردن جایی برای زندگی در بحبوحه بحران مسکن، تقریباً غیرممکن به نظر میرسد.
او پس از پایان کالج، مدتی در یک فروشگاه شیرینی و سپس در کافیشاپ «کاستا کافی» کار کرد. بعد از آن نیز در قالب یک دوره کارآموزیِ دارای حقوق در شعبهای از «پرت» مشغول شد، اما ناپایداری شغل و درآمد باعث شد از پرداخت اجارهخانه عقب بماند.
او گفت: حدود ۸۰۰ پوند بدهکار شده بودم و بعد از آن واقعاً برای پیداکردن شغل و پرداخت بدهیهایم دچار مشکل شدم.
فی افزود: این موضوع ناامیدکننده است، چون دولت میخواهد ما شاغل باشیم، در حالی که روایت رایجی وجود دارد که میگوید جوانان حوصله کارکردن ندارند.
او ادامه داد: اما واقعیت، استرس و مرارتها برای پیدانمودن کار است؛ اینکه درخواست بدهی و استخدام نشوی، یا اصلاً شغل کافی وجود نداشته باشد، یا تجربه لازم را نداشته باشی. اما این تجربه را از کجا باید به دست آورد، مگر اینکه از ۱۰ سالگی شروع به کار کنید.
فی نزدیک به سه سال است که در اقامتگاه حمایتی سنترپوینت زندگی میکند. او در حال جستوجوی کار است و امیدوار است بتواند پس از لغو دوره قبلیای که قرار بود در آن شرکت کند، دوباره به کالج بازگردد و عکاسی بخواند.
او با وجود اینکه به دلیل خروج از سیستم مراقبت دولتی در گروه دارای اولویت بالا برای مسکن قرار گرفته، بیش از یک سال است که در فهرست انتظار دریافت مسکن اجتماعی قرار دارد. با این حال، او میگوید حتی اگر جوانان بتوانند خانهای پیدا کنند، باز هم به شغل نیاز دارند.
فی گفت: ما در فهرست اولویتدار مسکن هستیم، اما تکلیف شغلها چه میشود؟
او در پایان افزود: «اشتغال چه میشود؟ دورههای کالج برای رسیدن به شغلهایی که دوست داریم چه میشود؟ کارآموزیها چه میشوند؟ بدون اینها چگونه میتوانیم اجاره خانه را پرداخت کنیم؟
این خبر را اینجا ببینید.