شفقنا – پژوهشگران دانشگاه دلفت هلند با الهام از زنبورهای عسل، سیستم ناوبری جدیدی به نام «بی-نَو» ساختهاند که به پهپادهای کوچک و خودران اجازه میدهد بدون نیاز به جیپیاس یا سیستمهای سنگین، راه بازگشت به خانه را پیدا کنند. این سیستم با حافظه کمتر از ۴۲ کیلوبایت کار میکند و پهپاد آزمایشی توانسته از فاصله ۶۰۰ متری با موفقیت به نقطه شروع بازگردد.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، زنبورهای عسل وقتی برای اولین بار از کندو خارج میشوند، یک پرواز کوتاه یادگیری انجام میدهند تا نشانههای اطراف را در حافظه ثبت کنند. سپس در حین حرکت، مسیر رفت را بر اساس سرعت و جهت طیشده به خاطر میسپارند (فرآیندی به نام «تلفیق مسیر»). اما این روش به مرور زمان دچار خطا میشود؛ به همین دلیل زنبور هنگام بازگشت از نشانههای بصری ثبتشده برای اصلاح مسیر استفاده میکند. گیدو دکرون، نویسنده اصلی این مطالعه، دقیقاً همین روش را در پهپادهای کوچک پیاده کرده است.
پهپاد ابتدا یک پرواز یادگیری کوتاه دور نقطه شروع انجام میدهد و با یک دوربین کوچک ۳۶۰ درجه از منظره اطراف فیلم میگیرد. سپس در همان حین پرواز، یک شبکه عصبی کوچک تعبیهشده روی پردازنده، این تصاویر را به «بردارهای بازگشت» تبدیل میکند (فلشهایی نامرئی که به سمت خانه اشاره دارند). پس از این آموزش، پهپاد میتواند تا فاصله دور فرستاده شود و با تکیه بر محاسبه مسیر بازگشت (تلفیق مسیر) به محدوده امن نقطه شروع برگردد. به محض ورود به این منطقه، شبکه عصبی بصری بقیه مسیر را هدایت میکند.
نکته شگفتانگیز سیستم بی-نَو این است که با یک کامپیوتر ساده کار میکند و شبکه عصبی آن تنها بین ۳.۴ تا ۴۲.۳ کیلوبایت حافظه مصرف میکند. این رقم هزاران بار کمتر از سیستمهای معمولی نقشهبرداری است. پهپاد آزمایشی محققان در فضای باز و علیرغم وزش باد و تابش خیرهکننده نور خورشید، توانست از فاصله ۶۰۰ متری راه بازگشت را پیدا کند.
سارا برگبریتر، مهندس مکانیک از دانشگاه کارنگی ملون (که در این مطالعه نقش نداشت)، میگوید: چیزی که برای من به ویژه هیجانانگیز است، میزان کم محاسبات مورد نیاز است. برای رباتهای کوچکی که من و همکارانم روی آنها کار میکنیم، این رویکرد باعث میشود استقرار در فضای باز جدی و عملی شود. سان هامبرت، مهندس مکانیک از دانشگاه کلرادو بولدر (که در این مطالعه نبود)، میگوید: سیستمهایی که از بی-نَو استفاده میکنند در محیطهای شلوغ یا پویا به قابلیت اجتناب از موانع محلی و برنامهریزی مسیر نیز نیاز خواهند داشت.
با وجود این چالشها، دکرون معتقد است بی-نَو هماکنون میتواند پهپادهای خودران در فضای باز را کوچکتر و کممصرفتر کند. او میگوید: ما به راحتی میتوانیم این سیستم را روی یک پهپاد ۳۰ تا ۵۰ گرمی سوار کنیم. کاهش بیشتر ابعاد پهپادها به اندازه یک زنبور واقعی، به گفته او، مستلزم حل مشکلات بنیادین دیگر (مانند کوچکسازی باتری) است. دکرون میگوید: اما امیدواریم وقتی آن مشکلات در بلندمدت حل شد، ما هوشمندی لازم برای هماهنگی با آن را آماده کرده باشیم.
این خبر را اینجا ببینید.