شفقنا- روزنامه جوان در مطلبی با عنوان« قهرمانان بینام در خطمقدم نجات » اینگونه آورده است:
جنگ، فقط خطمقدم ندارد. گاهی در همان لحظهای که مردم از کانون انفجار فاصله میگیرند، عدهای مسیر را برعکس طی میکنند؛ به سمت آتش، به سمت ویرانی، به سمت جایی که هنوز امیدی برای نجات باقی ماندهاست. روایت جنگ رمضان، بدون نام امدادگران هلالاحمر، روایتی ناقص است؛ قهرمانانی بیادعا که میان دود و آوار، زندگی را جستوجو کردند.
آمارها اگر چه سرد و بیروح به نظر میرسند، وقتی کنار هم قرار میگیرند، تصویری روشن از یک مجاهدت بزرگ میسازند: بیش از ۱۱ هزار مأموریت در بحبوحه جنگ، نجات بیش از ۷ هزار انسان از مرگ، و کشف پیکر بیش از ۴هزارو۲۰۰ شهید. این اعداد، تنها داده نیستند؛ هر کدام قصهای دارند از دستانی که زیر آوار جستوجو کردند، از نفسهایی که در میان گاز و خاکستر به زندگی بازگشتند.
در شرایطی که بیش از ۵۰۰ نقطه تنها در تهران هدف حمله قرار گرفت و هزاران واحد مسکونی، آموزشی و درمانی آسیب دید، هلالاحمر نهتنها عقب ننشست، بلکه با آمادگی قبلی و تقویت ظرفیتها، حضوری سازمانیافتهتر از همیشه داشت. افزایش نیروهای واکنش سریع به ۱۱۰ هزار نفر، شارژ کامل انبارهای امدادی، تأمین میلیونها بسته غذایی و تجهیز گسترده لجستیکی، نشان داد که تجربه جنگهای پیشین، اینبار به سرمایهای برای تابآوری ملی تبدیل شدهاست.
اما آنچه این روایت را از یک گزارش عملیاتی فراتر میبرد، «روحیه»ای است که در دل آن جریان داشت. امدادگرانی که در کمتر از ۴ دقیقه به محل اصابت میرسیدند، تیمهایی که با سگهای زندهیاب در دل آوار دنبال نشانهای از حیات میگشتند و نیروهایی که در کنار زخمهای جسم، به درمان زخمهای روانی میپرداختند؛ همه و همه نشانههایی از یک شبکه انسانی منسجمند که در سختترین شرایط، کارکرد خود را حفظ کرد.
این میان، نباید از هزینهها چشم پوشید. از دست رفتن تجهیزات امدادی، آسیب به مراکز خدماتی و حتی شهادت و مجروحیت امدادگران، بهای سنگینی است که برای حفظ جان دیگران پرداخت شد. با این حال، این خسارتها نهتنها مانع نشد، بلکه اراده این مجموعه را برای ادامه مسیر تقویت کرد.
در کنار میدان عملیات، میدان روایت نیز فعال بود. مستندسازی حملات، ارائه اسناد در مجامع بینالمللی و پیگیری حقوقی جنایات، نشان میدهد که هلالاحمر صرفاً یک نهاد امدادی نیست، بلکه بخشی از حافظه تاریخی و حقوقی یک ملت در مواجهه با بحران است. جنگ رمضان، اگرچه ویرانیهای بسیاری بر جای گذاشت، اما یک حقیقت را نیز بار دیگر به اثبات رساند: در دل بحران، این انسانها هستند که سرنوشت را تغییر میدهند. امدادگرانی که به جای گریز، ایستادند و به جای تماشا، وارد میدان شدند. شاید بتوان گفت آنها، بیآنکه نامشان در تیترها تکرار شود، ستونهای پنهان تابآوری جامعهاند؛ همانهایی که وقتی همه چیز فرو میریزد، هنوز برای نجات، امید و زندگی میجنگند.