شفقنا – از سال ۲۰۱۱، کمربندی عظیم از جلبک قهوهای به نام سارگاسو به طول ۵ هزار مایل و وزن بیش از ۲۰ میلیون تن، هر بهار و تابستان در اقیانوس اطلس شکل میگیرد. این جلبک که زیستشناسان دریایی آن را «جنگل بارانی شناور» مینامیدند، حالا به دلیل رشد بیرویه، از رسیدن نور خورشید به موجودات کف اقیانوس جلوگیری میکند، اکسیژن آب را میمکد، سواحل را با بوی تخممرغ گندیده پر میکند و میلیونها دلار هزینه پاکسازی روی دست گردشگران و کسبوکارهای محلی میگذارد.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، دریای سارگاسو در اقیانوس اطلس، تنها دریایی روی کره زمین است که مرز خشکی ندارد و با جریانهای اقیانوسی تعریف میشود. این اکوسیستم ۲ میلیون مایل مربعی، خانه ۱۰ گونه جانوری است که فقط در همین منطقه زندگی میکنند؛ از جمله نوعی ماهی-قورباغه که تمام عمرش را در میان تودههای شناور جلبک میگذراند و با بدن قهوهای خالدارش استاد استتار است.
سیلویا ارل، زیستشناس برجسته دریایی، زمانی سارگاسو را «جنگل بارانی شناور طلایی» نامید چون مثل جنگلهای آمازون تعداد زیادی گونه را پشتیبانی میکند. کوسهها، نهنگها، دلفینها و لاکپشتهای دریایی از این منطقه عبور میکنند و برخی مارماهیها برای تخمریزی به اینجا میآيند. دانشمندان حتی حدس میزنند لاکپشتهای نوزاد «سالهای گمشده» خود را (دورهای که کسی نمیداند کجا میروند) در این دریای جلبکی سپری میکنند.
اما از سال ۲۰۱۱ همه چیز به هم ریخت. آبهای گرمتر و مواد مغذی اضافی اقیانوس باعث شده جلبک سارگاسو بیوقفه رشد کند. امسال کمربند بزرگ سارگاسوی اطلس به طول ۵ هزار مایل از غرب آفریقا تا برزیل کشیده شده و بیش از ۲۰ میلیون تن وزن دارد. این بزرگترین شکوفایی جلبک دریایی در جهان است و دانشمندان با ماهواره آن را از فضا رصد میکنند.
مشکل اینجاست که جلبک آنقدر ضخیم میشود که اجازه نمیدهد نور خورشید به مرجانها و علفهای دریایی زیر آن برسد. وقتی جلبک میمیرد و میپوسد، تمام اکسیژن آب را میمکد و مناطق مرده (هیپوکسیک) ایجاد میکند. جانورانی که قبلاً در این زیستگاه زندگی میکردند، خفه میشوند یا از کمبود اکسیژن میمیرند.
سپس این لاشههای در حال پوسیدگی به سواحل میرسند. بوی گاز هیدروژن سولفید و آمونیاک که شبیه بوی تخممرغ گندیده است، گردشگران را فراری میدهد. کسبوکارهای محلی ورشکست میشوند و هزینه پاکسازی سواحل به میلیونها دلار میرسد. تودههای چسبناک جلبک، مسیر لاکپشتهای نوزاد از ساحل به دریا را هم خطرناکتر کرده و شانس زنده ماندن آنها را کاهش داده است.
دانشمندان هنوز در حال تلاش برای پیشبینی و جلوگیری از این فاجعه سالانه هستند. کاهش انتشار گازهای گلخانهای، جلوگیری از جنگلزدایی و کاهش ورود مواد مغذی از خشکی به دریا میتواند کمک کند. در همین حال، محققان در سراسر دنیا راههای خلاقانهای برای تبدیل این بلا به منبع پیدا کردهاند: استفاده از آن برای تولید انرژی، کود کشاورزی و حتی تبدیل به پارچه.
این خبر را اینجا ببینید.