شفقنا – دانشمندان کالج کینگز لندن، پشم را به مادهای پایدار برای ترمیم استخوان تبدیل کردهاند. این تیم غشاهای مبتنی بر کراتین (نوعی پروتئین ساختاری طبیعی که از پشم استخراج میشود) را در مدلهای حیوانی آزمایش کردند و دریافتند این ماده قادر به هدایت رشد استخوان جدید در نواحی آسیب دیده است.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، محققان اعلام کردند که کراتین از بازسازی استخوان در بدن یک حیوان زنده پشتیبانی کرده و بافت استخوانی تولید شده توسط آن بیشتر شبیه استخوان طبیعی و سالم بوده است تا کلاژن.
این ماده مزیت پایداری دارد، زیرا پشم یک ماده طبیعی و اغلب یک محصول زائد از صنعت دامداری است که آن را به یک منبع تجدیدپذیر و مقیاسپذیر تبدیل میکند.
برای دههها، دانشمندان و پزشکان از مادهای به نام «کلاژن» (که همان پروتئین طبیعی موجود در پوست و استخوان حیوانات است) به عنوان «بهترین و مطمئنترین گزینه» برای ترمیم استخوان و بافتهای آسیبدیده استفاده میکردند؛ چرا که این ماده مثل یک داربست عمل میکند و به سلولها اجازه میدهد روی آن رشد کنند. با این حال، کلاژن بدون محدودیت نیست. نسبتاً ضعیف است و میتواند خیلی سریع تجزیه شود و ممکن است هنگام استفاده برای ترمیم استخوانهایی که باید وزن را تحمل کنند یا در برابر نیرو مقاومت کنند، مشکلساز باشد. همچنین استخراج آن میتواند پیچیده و گران باشد.
اما حالا دانشمندان دریافتهاند که کراتینِ بهدستآمده از پشم گوسفند میتواند جایگزین بهتری باشد، چون هم ارزانتر است، هم استخوان ساختهشده با آن طبیعیتر و محکمتر از نمونههای ساختهشده با کلاژن از آب درمیآید.
محققان غشاهایی را با استفاده از کراتین استخراج شده از پشم توسعه دادند و آنها را به صورت شیمیایی برای ایجاد بسترهای پایدار و بادوام فرآوری کردند. آنها غشاها را روی سلولهای استخوانی انسان در آزمایشگاه آزمایش کردند؛ سلولها رشد کردند و نشانههای واضحی از تشکیل استخوان سالم نشان دادند.
سپس غشاها را در موشهایی با نقص استخوان جمجمه (بزرگ به اندازهای که به طور طبیعی ترمیم نمیشوند) کاشتند. در طول چند هفته، محققان نحوه حمایت غشاهای کراتین از رشد استخوان جدید در مناطق آسیب دیده را زیر نظر داشتند.
محققان این فناوری را به طور مؤثر در یک مدل حیوانی آزمایش کردهاند که این را بسیار فراتر از یک مفهوم مواد اولیه میکند و نشان میدهد که کراتین میتواند از بازسازی استخوان در یک سیستم بیولوژیکی زنده پشتیبانی کند و فناوری را به طور قابل توجهی به استفاده در بیماران واقعی نزدیک میکند.
اگرچه غشاهای کلاژن استخوان بیشتری تولید میکردند، بسترهای کراتین استخوانی ایجاد کردند که سازمانیافتهتر و از نظر ساختاری امنتر بود و الیاف هماهنگتری داشت که شباهت زیادی به استخوان طبیعی و سالم داشت. غشاها همچنین به آرامی با بافت اطراف ادغام شدند و در طول فرآیند ترمیم پایدار ماندند که هر دو کیفیت ضروری برای استفاده پزشکی در دنیای واقعی هستند
این خبر را اینجا ببینید.