شفقنا- پژوهشگران در یک مطالعه تازه علمی اعلام کردند که نقش ویتامین «د» در پیشگیری از ابتلا به دیابت نوع دوم ممکن است بسیار پیچیدهتر از آن چیزی باشد که پیشتر تصور میشد و این اثر بهطور قابل توجهی تحت تأثیر عوامل ژنتیکی قرار دارد.
به گزارش شفقنا؛ وبگاه آرتی عربی نوشت: «بر اساس نتایج این تحقیق، ویتامین د میتواند در برخی افراد، بهویژه کسانی که در مرحله پیشدیابت قرار دارند، خطر پیشرفت بیماری را کاهش دهد، اما این اثر در همه افراد یکسان دیده نمیشود و به تفاوتهای ژنتیکی در ژنی که گیرنده ویتامین د را کنترل میکند، وابسته است».
پژوهشگران توضیح دادهاند افرادی که دارای برخی تغییرات ژنتیکی خاص در این گیرنده هستند، هنگام مصرف دوز بالای روزانه ویتامین د، تا حدود ۱۹ درصد کاهش خطر ابتلا به دیابت نوع دوم را تجربه کردهاند. این در حالی است که در سایر افراد چنین اثر قابل توجهی مشاهده نشده است.
این مطالعه بر پایه دادههای یک کارآزمایی بالینی چندمرکزی در ایالات متحده انجام شده است که بیش از دو هزار بزرگسال مبتلا به پیشدیابت را شامل میشد. در این تحقیق، اثر مصرف روزانه چهار هزار واحد بینالمللی ویتامین د با یک دارونما مقایسه شد تا مشخص شود این مکمل تا چه اندازه میتواند از پیشرفت بیماری جلوگیری کند.
با وجود این، نتایج کلی نشان نداد که مصرف ویتامین د در همه افراد بتواند بهطور معناداری خطر ابتلا به دیابت را کاهش دهد؛ موضوعی که توجه پژوهشگران را به تفاوتهای فردی و ژنتیکی جلب کرد.
یکی از پژوهشگران ارشد این مطالعه اعلام کرده است که این یافتهها پرسش مهمی را مطرح میکند: چرا برخی افراد از ویتامین د سود میبرند و برخی دیگر هیچ واکنشی نشان نمیدهند. به گفته او، پاسخ این مسئله احتمالاً در ساختار ژنتیکی افراد نهفته است.
در بررسیهای تکمیلی مشخص شد که افزایش سطح ویتامین د در خون تا محدوده مشخصی با کاهش خطر ابتلا به دیابت همراه است. همچنین توضیح داده شد که ویتامین د پس از ورود به بدن به شکل فعال تبدیل میشود و سپس به گیرندههای خاصی در سلولها، از جمله سلولهای لوزالمعده که مسئول ترشح انسولین هستند، متصل میشود. این فرایند میتواند در تنظیم قند خون نقش داشته باشد.
پژوهشگران با بررسی دادههای ژنتیکی بیش از دو هزار شرکتکننده، آنها را بر اساس نوع پاسخ بدن به ویتامین د دستهبندی کردند و سپس تفاوتهای ژنتیکی مرتبط با گیرنده این ویتامین را مورد تحلیل قرار دادند.
نتایج نشان داد افرادی که دارای یک نوع ژنتیکی خاص بودند، تقریباً هیچ تفاوتی میان مصرف ویتامین د و دارونما نشان ندادند. در مقابل، افراد دارای برخی انواع دیگر ژنها، کاهش قابل توجهی در خطر ابتلا به دیابت در صورت مصرف روزانه دوز بالای این ویتامین داشتند.
با این حال، پژوهشگران هشدار دادهاند که مصرف خودسرانه دوزهای بالای ویتامین د توصیه نمیشود، زیرا مصرف بیش از حد آن میتواند عوارضی به همراه داشته باشد؛ از جمله افزایش خطر زمینخوردن و شکستگی در سالمندان.
بر اساس دستورالعملهای فعلی سلامت، میزان توصیهشده مصرف روزانه ویتامین د برای بزرگسالان حدود ۶۰۰ واحد بینالمللی تا سن ۷۰ سالگی و حدود ۸۰۰ واحد برای افراد بالاتر از این سن است.
در پایان، پژوهشگران تأکید کردهاند که برای درک دقیقتر نقش ویتامین د در پیشگیری از دیابت و تعیین گروههای هدف برای دریافت دوزهای بالاتر، به تحقیقات بیشتری نیاز است. این مطالعه در یکی از نشریات معتبر پزشکی منتشر شده است.