شفقنا- علي صوفي، فعال سياسي اصلاحطلب در گفتوگو با «اعتماد» به اين نكته اشاره ميكند: «ايران تجربههاي گرانقدري از تجربه جنگ 8 ساله ايران و عراق داشت و تجربه جنگ 12 روزه نيز باعث شد تا ايران در جنگ رمضان با قدرت و صلابت بيشتري عمل كند. در عين حال ايران در زمينه مذاكره هم تجربيات بسياري كسب كرده و يك دانش انباشت شده دارد.در جنگ 8 ساله يك نقطه عطف مهم وجود دارد و آن اينكه آيا بعد از فتح خرمشهر بهتر بود ايران جنگ را خاتمه داده و در اوج پيروزي آتشبس را به طرف مقابل ديكته كند يا اينكه رويكرد عاقلانهتر تداوم جنگ و پذيرش آتشبس پس از 8 سال بود؟ پس از آن هم ايران در مذاكرات پذيرش قطعنامه 598، مذاكرات برجام و دوران پس از آن تجربيات و دانش ارزشمندي را به دست آورد. در واقع ايران هم در حوزه ميدان و هم در بخش ديپلماسي، تجربيات قابلتوجهي اندوخته كه ميتواند از آن در راستاي تامين منافع ملي بهرهبرداري كند.»
صوفي ادامه ميدهد: «در شرايط فعلي هم ايران بيش از هر عامل ديگري به وحدت در درون و انسجام ملي نياز دارد. ايجاد دو قطبيسازيهاي بيهوده و طرح ديدگاههاي راديكال درخصوص ميدان و ديپلماسي نه تنها كمكي به حل مشكلات كشور نميكند، بلكه باعث اتلاف ظرفيتهاي دروني ايران ميشود. بزرگان ديني ما هم هر زمان امكان مذاكره و گفتوگو وجود داشت از آن استفاده ميكردند و هر زمان كه احساس ميكردند، هنگامه و وقت جنگ و جهاد است به سمت آن ميشتافتند. انسجام ملي و اتحاد عمومي نبايد در سطح شعار و حرف باقي بماند و همه بايد به آن پايبند باشند. در ايران ديدگاههاي مختلف و رنگينكماني از نظرات مختلف وجود دارد و بايد اجازه داده شود بحثهاي مختلف در آن شكل بگيرد.»
وزير كار دولت اصلاحات يادآور شد: «اينكه مقامات دولتي و چهرههاي متخصصي مانند ظريف از ضرورت توجه به ديپلماسي و ميدان در راستاي منافع ملي كشور سخن بگويند، نه تنها ايرادي ندارد بلكه بايد مورد توجه قرار بگيرد. بستن فضاي بحث و نقد و مباحثه در كشور هيچ كمكي به نظام و مردم و كشور نميكند. بايد نظرات مختلف درخصوص نحوه پايان جنگ هر كدام مطرح شوند و نهايتا مسوولان ذيربط در راستاي منافع ملي از اين ديدگاههاي بهرهمند شوند. بيشك شوراي عالي امنيت ملي به رياست رييسجمهور و بالاتر از آن رهبري انقلاب، ساختارهايي هستند كه درخصوص نحوه خروج از جنگ ميتوانند تصميمگيري و راهبري كنند. باقي افراد و جريانات هم هر كدام دلسوزانه ميتوانند و بايد در اين زمينه ديدگاههاي خود را طرح كنند.»
صوفي در پاسخ به اينكه دستاوردهاي ايران در اين جنگ را چطور ارزيابي ميكنيد، ميگويد: «شخصا معتقدم با مقاومت جانانه ايران، آرام آرام دشمن متوجه شده چارهاي ندارد جز اينكه راهي براي پايان دادن به جنگ پيدا كند. در اين راستا تلاش براي توافق و مذاكره ازسوي طرف مقابل بيشتر خواهد شد. اساسا هنر ديپلماسي ايران بايد تبديل امتيازات نظامي به ارزش افزوده راهبردي و اقتصادي باشد. همه تلاشهايي كه ارتش و سپاه و نيروهاي مردمي داشتهاند و دستاوردهايي كه خلق كردهاند بايد تبديل به نفوذ ايران و بهبود شاخصهاي اقتصادي و پايان تحريمها شود.»
او ميگويد: «ايران همانطور كه دست بالا را در ميدان و صحنه نبرد دارد، بايد دست بالا را در مذاكرات و گفتوگوها نيز داشته باشد. اين مهم تنها زماني محقق ميشود كه از درون كشور يك صداي واحد به گوش برسد و تصويري از اختلاف در دورن به بيرون منعكس نشود. ايران با تلاشهاي نيروهاي نظامي و راهبردي خود دست بالا را در جنگ دارد و بايد اين اعتبار نظامي را از طريق ديپلماسي و مذاكره بدل به ارزش افزوده اقتصادي و استراتژيك كند. البته اينكه آيا زمان نقد كردن اين امتيازات هماكنون است يا هفته بعد و ماه بعد دراختيار مسوولان رده بالاي نظامي و امنيتي است.»
صوفي در پايان يادآور ميشود: «كاري كه از دست ما بر ميآيد آن است كه پشت دولت و ساختار سياسي بايستيم و از تصميمات آنها حمايت كنيم. طرح موضوعات حاشيهاي براي دولت و ايجاد دوقطبيهاي غيرضروري در داخل نه تنها كمكي به تامين منافع ملي ما نميكند بلكه دشمن را به طمع مياندازد كه از طريق ايجاد شكافهاي داخلي منافع خود را محقق كند.»