شفقنا-منصور حقیقت پور فعال سیاسی در روزنامه ایران نوشت: در روزگار حساس جنگ و دفاع، بیش از هر زمان دیگری نیازمند حفظ انسجام و همدلی ملی هستیم. تجربههای تاریخی نشان دادهاند که ملتهایی که در بزنگاههای سرنوشتساز، وحدت خود را حفظ کردهاند، توانستهاند از دشوارترین بحرانها عبور کنند.
در چنین شرایطی، هرگونه تلاش برای ایجاد شکاف و دوگانگی در جامعه، نهتنها کمکی به حل مسائل نمیکند، بلکه میتواند زمینهساز تضعیف توان ملی شود.طبیعی است که در هر جامعهای، دیدگاهها و نظرات مختلفی وجود داشته باشد. این تفاوتها نهتنها تهدید نیستند، بلکه در صورت مدیریت صحیح، میتوانند به غنای فکری و پویایی اجتماعی کمک کنند. آنچه اهمیت دارد، نحوه مواجهه با این اختلافنظرهاست. بیان دیدگاههای گوناگون، در چهارچوب احترام و منطق، امری پذیرفته و حتی ضروری است. در مقابل، شنیدن و تحمل نظر دیگران نیز بخشی از فرهنگ گفتوگوی سازنده به شمار میرود.
در شرایط جنگی، تصمیمگیریها نیازمند جمعبندیهای دقیق و مسئولانه است. نهادهای مسئول، با در نظر گرفتن همه جوانب، راهبردهایی را اتخاذ میکنند که هدف آنها حفظ منافع ملی و تأمین امنیت کشور است. در این میان، پس از آنکه تصمیمی بهعنوان راهبرد کلان انتخاب شد، همراهی و همدلی عمومی در اجرای آن، نقش تعیینکنندهای در موفقیت آن خواهد داشت.
حفظ وحدت، یک شعار صرف نیست، بلکه ضرورتی عملی و حیاتی است. جامعهای که دچار دوقطبیهای شدید شود، انرژی خود را بهجای تمرکز بر مقابله با چالشهای بیرونی، صرف اختلافات درونی میکند. این امر، ناخواسته فرصتهایی را در اختیار دشمنان قرار میدهد تا از شکافهای داخلی بهرهبرداری کنند. از این رو، همه اقشار جامعه، از نخبگان و فعالان سیاسی گرفته تا رسانهها و مردم عادی، مسئولیتی مشترک در پاسداری از این انسجام دارند.
نقش رسانهها و تریبونهای عمومی هم در این میان بسیار برجسته است. این ابزارها میتوانند بهعنوان پل ارتباطی میان دیدگاههای مختلف عمل کرده و زمینهساز همگرایی باشند. در مقابل، اگر از این ظرفیتها برای برجستهسازی اختلافات و ایجاد فضای تنش استفاده شود، پیامدهای آن به زیان کل جامعه خواهد بود. بنابراین، انتظار میرود همه کسانی که به نوعی به تریبونهای عمومی دسترسی دارند، با درک شرایط حساس کشور، در مسیر تقویت همدلی و آرامش گام بردارند.
جریانهای مختلف سیاسی نیز، با وجود تفاوت در دیدگاهها، میتوانند در اصول و منافع کلان ملی به اشتراک برسند. احترام متقابل به نظرات یکدیگر و پایبندی به جمعبندیهای نهایی، میتواند الگویی از بلوغ سیاسی را به نمایش بگذارد. در چنین فضایی، رقابتهای سیاسی جای خود را به همکاری و همافزایی برای عبور از شرایط دشوار میدهد.
در نهایت، آنچه بیش از هر چیز اهمیت دارد، درک این واقعیت است که موفقیت در شرایط جنگی، تنها با تکیه بر توان نظامی حاصل نمیشود، بلکه نیازمند پشتوانهای از وحدت، اعتماد و همدلی ملی است. حفظ این سرمایه ارزشمند، وظیفهای همگانی است که آینده کشور به آن گره خورده است.