شفقنا – در حالی که پیشبینی میشود انرژی خورشیدی تا سال ۲۰۲۹ به بزرگترین منبع انرژیهای تجدیدپذیر در جهان تبدیل شود، تحقیقات جدید دانشگاه مکگیل با بهرهگیری از هوش مصنوعی نشان میدهد که با انتخاب مکانهای آفتابیتر و طراحیهای فشرده، میتوان اثرات زیستمحیطی و اشغال زمین توسط این نیروگاهها را به حداقل رساند. این مطالعات چالش همیشگی میان «توسعه انرژی سبز» و «حفظ منابع محدود زمین» را وارد فاز جدیدی از راهکارهای مهندسی کرده است.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، دکتر سارا ماری جوردان، دانشیار دانشکده مهندسی عمران مکگیل، با انتشار دو مطالعه مکمل، خلأ اطلاعاتی موجود در زمینه پیامدهای توسعه کلان انرژی خورشیدی بر اراضی را پر کرده است.
در مطالعه نخست محققان با استفاده از تکنیکهای «بینایی ماشین» و یادگیری عمیق، تصاویر هوایی با وضوح بالا از ۷۱۹ پروژه بزرگ خورشیدی در غرب ایالات متحده را تحلیل کردند. این هوش مصنوعی توانست متغیرهای مهندسی و مکانی را به دقت اندازهگیری کند؛ نتایج نشان داد که نصب پنلها در مناطق با تابش خورشیدی بالاتر و استفاده از چیدمانهای فشردهتر، بهطور قابلتوجهی نیاز به زمین را به ازای هر واحد برق تولیدی کاهش میدهد.
مطالعه دوم این تحلیل را به سطح جهانی تعمیم داد. محققان با بررسی نقشههای ماهوارهای بیش از ۶۹ هزار تأسیسات خورشیدی در ۶۵ کشور جهان، به مقایسه هزینهها و میزان اشغال زمین میان سیستمهای پشتبامی و نیروگاههای عظیم زمینی پرداختند. این تحلیل جهانی ثابت کرد که پنلهای خورشیدی پشتبامی پتانسیل شگفتانگیزی در «صرفهجویی در زمین» دارند.
اگرچه شکاف هزینه میان سیستمهای پشتبامی و زمینی در مناطق مختلف جهان متفاوت است، اما این مطالعه نشان میدهد که برای دستیابی به هدف «آلایندگی صفر»، میزان زمین مورد نیاز در مقیاس جهانی بسیار ناچیزتر از تصورات پیشین است.
دکتر جوردان تأکید میکند که اگرچه زمین در بسیاری از نقاط برخلاف تصور عمومی یک عامل محدودکننده مطلق نیست، اما اثرات زیستمحیطی محلی نیروگاههای بزرگ نباید نادیده گرفته شود.
نتایج این تحقیقات به سیاستگذاران کمک میکند تا با طراحی قوانین منطقهای خاص، به سمت گزینههای هوشمندانهتری مانند توسعه پنلهای خورشیدی بر فراز ساختمانها حرکت کنند. این رویکرد نه تنها فشار بر اراضی کشاورزی و منابع طبیعی را کاهش میدهد، بلکه بهرهوری اقتصادی پروژههای انرژی پاک را نیز بهبود میبخشد.
این خبر را اینجا ببینید.