شفقنا- روزنامه مردمسالاری نوشت: حمله نظامی ایاالت متحــده به خاک ونزوئلا و ربودن رئیس جمهور این کشــور، تنها یک عملیات نظامی غیرقانونی نیست این اقدام را باید پرچم آغاز یک دوران جدید و خطرناک در سیاســت خارجی
واشنگتن دانست.
به نظر می رسد دکترین تاریخی مونروئه که قاره آمریکا را حیات خلوت قدرت ایالات متحــده می دانســت این بار با پوشــش واقع گرایی تهاجمی در حال احیاست. اما این بار، صحنه فقط قاره آمریکا نیست. رقابت استراتژیک و سخت اقتصادی با چین، واشنگتن را به سمتی سوق داده که برای حفظ برتری خود، به صراحت و قاطعیت بیشتری در نقض حاکمیت ملی کشورهای همسو با بلوک شرق دست بزند.
در واقــع این اتفاق یک تحول راهبردی اســت. دوران دفــاع از نظم بین المللی لیبرال به ســبک دموکرات هــا، جای خود را به رویکــردی داده که در آن تغییر رژیم نه از طریق تحریم و فشــارهای بلندمدت، که از طریق ترکیب دخالت مســتقیم و بهره گیری از شکاف های درونی مانند فقر، نارضایتی و فقدان همبستگی ملی و معامله با عناصر ذی نفوذ
درون حکومت به سرعت عملیاتی می شود.
سوریه و اکنــون ونزوئال، نمونه های اولیه این الگوی جدید هستند. شــاید قدرتهای بزرگ در رقابت های اقتصادی
در حوزه نفوذ یکدیگر دخالت کنند ولی پیامد این رفتار فاجعه بار اســت. این اقدام، تنها یک نقض در قوانین بین الملل نیست بلکه یک تشویق خطرناک اســت که به دیگر قدرت های جهانی و منطقه ای از مسکو و پکن تا آنکارا این جسارت را می دهد که در آینده، هرگونه دخالت مستقیم در حاکمیت کشورها را با توجیــه الگوی آمریکایی تبیین کنند و نتیجه
آن چیزی جز تشدید آنارشی در عرصه بین الملل و تهدید جدی امنیت جمعی جهان نیست.
آینــده ای که این الگو ترســیم می کند، جهانی بی ثبات تر و خشن تر اســت، جایی که تغییر رژیم به ســبک ونزوئلا می تواند به رویه ای متداول برای تمــام قدرت های بــزرگ تبدیل شــود. در چنین جهانی، امنیت اقتصادی و سرمایه گذاری بین المللی قربانی اول بی ثباتی سیاســی خواهد بود و هزینه این آنارشی نوظهور را اقتصادهای بزرگ و کوچک
جهان، با رشــدی کندتر و ریسکی بالاتر، خواهند پرداخت.