شفقنا رسانه_ صفحه یک روزنامهها به عنوان ویترین در مقابل چشم خواننده است به همین جهت انتخاب تیتر، عکس و مطالب فرعی در این صفحه اهمیت زیادی دارد تا خواننده را به داخل متن بکشاند و همراه خود کند. در این گزارش سعی کردیم با نگاهی به روزنامههای امروز، آنهایی که دارای مطالب خوب و مخاطب محور و یا محل نقد و بحث هستند، مورد بررسی قرار دهد.
به گزارش شفقنا «فرسایش در امیدواری» تیتر روزنامه شرق است که به واکاوی استهلاک مزمن در سیاست و افول سرمایه اجتماعی پرداخت و نوشت:« در جامعهشناسی سیاسی، اعتراضات اجتماعی صرفا بهعنوان واکنشهای مقطعی به یک بحران خاص فهم نمیشوند، بلکه اغلب در قالب فرایندهای انباشتی، تدریجی و ساختاری قابل تحلیل هستند. تجربه ایران در دهه ۱۳۹۰، بهویژه از سال ۱۳۹۶ به بعد و نیز آنچه در این چهار سالی که از دهه ۱۴۰۰ گذشته، نمونهای گویا از چنین روندی است؛ روندی که میتوان آن را «توالی اعتراضات» نامید که در نهایت «اعتراضات فرسایشی» را به دنبال داشته است. این مفهوم ناظر بر وضعیتی است که در آن، اعتراضها نه بهمثابه انفجارهای ناگهانی، بلکه بهعنوان حلقههایی پیوسته از یک زنجیره نارضایتی بروز میکنند؛ زنجیرهای که هر بار بخشی از ظرفیتهای نهادی، اجتماعی و روانی جامعه را مستهلک میکند و مجددا سرریز سرخوردگی یا فروخوردگی سیاسی، اقتصادی و اجتماعی هر اعتراضی بدون دریافت پاسخ درست و حل آن با فاصله چندساله به اعتراضات تازهتر منتقل میشود.»
«نجات از بحران» تیتر روزنامه سازندگی است که فرجی راد در یادداشتی نوشت:«با آغاز اعتراضات اخیر در ایران و افزایش فشارهای خارجی، یک پرسش اساسی دوباره و با صدایی بلندتر مطرح شده است. راه برونرفت از این وضعیت کجاست؟ آیا ما عملاً به بنبست رسیدهایم، یا هنوز میتوان تصمیماتی گرفت که اوضاع را مهار و کشور را از مسیر فرساینده کنونی خارج کند؟ پاسخ روشنتر از آن است که گاهی وانمود میشود. ریشه بحران بیش از آنکه در بیرون از مرزها باشد، در داخل است. اگر گرهها در داخل باز نشود هیچ ابتکار خارجی کارساز نخواهد بود. سالهاست که هشدار داده میشود. انحصار تصمیمگیری، فاصله گرفتن از جامعه و بیاعتنایی به نقدها، سرانجام هزینههای سنگینی تحمیل میکند. نخستین گام در شرایط کنونی، ایجاد احساس مشارکت در همه گروههای داخلی است. آزادی بخشی از زندانیان، باز شدن فضا برای فعالیت احزاب مختلف و مشورت با شخصیتهای سیاسی و مسئولان کارآزموده گذشته میتواند، پیام روشنی به جامعه بدهد. اداره کشور نباید در انحصار یک حلقه محدود باقی بماند. رؤسایجمهور پیشین، مدیران باتجربه و چهرههای ملی میتوانند در کنار هم بنشینند و برای آینده برنامهای طراحی کنند که با سرعت اجرا شود و فضای بهبود را در داخل شکل دهد. چنین فضایی میتواند، طرفهای خارجی را به عقبنشینی وادارد و حتی مسیر گفتوگوهای سازنده را هموار کند.»
