شفقنا- جعفر گلابی روزنامه نگار در روزنامه اعتماد نوشت: پس از تحميل بدترين و گستردهترين تحريمهاي اقتصادي تاريخ به مردم شريف ايران توسط امريكا، تحميل جديد ديگري صورت گرفته است كه هم تكميلكننده تحريمهاي قبلي است و هم فشار اصلي آن متوجه ذهن و روان مردم است. پس از جنگ ۱۲ روزه، اسراييل با استفاده از انواع رسانههاي وابسته و همراهي غولهای تبليغاتي جهاني تلاش آشكاري ميكند كه سايه جنگ از سر كشورمان بر نيفتد. افزون بر آن وقتي احساس ميكند تبليغاتش در حال رنگ باختن است دست به تحركات نمايشي و ديپلماتيك ميزند، هواپيمايي به هوا ميفرستد، سفري به امريكا صورت ميدهد و خلاصه پيام جنگ را زنده نگه ميدارد.
اين معنا خسارات اقتصادي روشني به همراه دارد، ضمن اينكه به روح و روان مردم آسيب ميزند. به نظر نميرسد در ايران كسي چنين شرايطي را بپسندد و متوجه خسارات بسيارش نباشد، لذا بايد با قدرت به اين جنگ رواني خاتمه داد. اما چگونه؟ آقاي ظريف چند هفته پيش در كنفرانسي در دوحه بهدرستي اعلام كرد كه ما از دوستان عرب خود گلايه داريم. در مقابل هزينه كردهاي ما در حمايت از گروههاي مقاومت فلسطيني هيچ تيري به نفع ما شليك نشد… واقعا ما اين درد را كجا ببريم كه تهديد اصلي و تاريخي اسراييل متوجه اعراب است، بر بخشي از سرزمينهاي عربي ازجمله اردن، سوريه، مصر، عربستان و عراق ادعاي ارضي دارد و ايران تنها كشور غير عرب است كه از زمان تشكيل اين كشور عملا به كمك اعراب شتافته و با اين حال انواع بيمهريها و حتي دشمنيها را از آنها ديده است؟ اسراييل افزون بر ترورهاي ناجوانمردانه دانشمندانمان طي ۱۲ روز با همراهي و پشتيباني امريكا و ناتو هزاران بمب و موشك بر سر كشورمان فرو ريخت اما اعراب به جز محكوميت لفظي چه كردند؟
آنها جرات حمايت نظامي را نداشته و ندارند، آيا توانستند حريم هوايي خود را روي هواپيماهاي متجاوز اسراييل و امريكا ببندند؟ اين كار پيشكش، آيا در اوج تحريمهاي اقتصادي كمك مالي به ايران كردند؟ مالشان ارزاني خودشان آيا اجازه دادند در كشورهاي عربي مردم در حمايت از ايران راهپيمايي كنند؟ در چنين شرايطي گلايه آقاي ظريف از برادران عرب ابعاد عظيم تاريخي بهخود ميگيرد و اين سوال توفاني را ايجاد ميكند كه در برابر اين همه ناجوانمردي كنش اخلاقي ملت ايران تا كجا بايد ادامه پيدا كند و يك ملت بزرگ و شريف و مقتدر اما تنها تا كجا بايد فداكاري كند؟
راستي تاكنون دولتهاي عرب از خود پرسيدهاند كه اگر مانع بزرگ ايران در مقابل اسراييل نبود صهيونيستها تاكنون چه بلايي بر سرشان ميآوردند؟ در همين لبنان مگر تا چند دهه پيش هر وقت ارتش اسراييل اراده ميكرد با استارت زدن به تانكهايش تا بيروت پيش نميرفت؟ حالا وزير خارجه لبنان كه وجود دولتش مديون ايران است براي آمدن به تهران ناز ميكند!! آيا رفتار كنوني اسراييل با سوريه، اعراب را به فكر وانميدارد، اينان كي بايد قدر ايران بزرگ را بدانند؟
بگذريم، ملت ايران تا همينجا بيش از وظيفه اخلاقي و اسلامي خود در صيانت از ملتهاي منطقه كوشيده و هزينه داده است. اكنون آرامشي كه حق اوست بايد استيفا شود.
ما بايد ترك مخاصمه را به اسراييل تحميل كنيم. من جوانب حقوق بينالمللش را نميدانم ولي وزارت خارجه ميتواند طي طرحي با هدف رفع حالت نه جنگ، نه صلح به سازمانهاي بينالمللي مراجعه كند واراده تهران را به تلآويو تحميل نمايد. رهبر فقيد انقلاب هيچگاه بهكارگيري نيروي نظامي براي حل هميشگي معضل اسراييل را در كلامشان نياورد و رهبر انقلاب هم راهحل نهايي مشكل را همهپرسي از همه ساكنان بومي منطقه فلسطين اعلام كردهاند. بر اين اساس ما ميتوانيم تا رسيدن به اين نقطه و شكلگيري يك اجماع ميان كشورهاي اسلامي خطر تجاوزگري اسراييل عليه كشورمان را منتفي كنيم. حالت كنوني ميان ايران و اسراييل كه حتي يك آتشبس مكتوب نيست، نميتواند در درازمدت ادامه پيدا كند. به نظر ميرسد اگر وزارت خارجه ابتكار عمل تازهاي در اين رابطه داشته باشد علاوه بر سنديت بخشيدن به عدم تعرض اسراييل به ايران ميتواند امتيازاتي از قبيل رفع برخي تحريمها را بگيرد.
در اوج مشكلات اقتصادي و انواع خطرهاي پيراموني نياز به ابتكار عمل و انعطاف هوشمندانه و مانور سياسي يك انتخاب نيست، يك ضرورت است.
اگر تهران در اين رابطه سياستي هوشمندانه در پيش بگيرد در صورت تخطي اسراييل افزون بر همراهي افكار عمومي جهان خشم ملت ايران با قدرتي چندبرابر روزهاي جنگ بر سرش فرود خواهد آمد. نبايد اجازه داد اهدافي كه اسراييل و امريكا از طريق جنگ نتوانستند به دست بياورند از طريق افزودن فشارها و فرسايش منابع مادي و معنوي كشور حاصل كنند. تحميل و تضمين عدم تعرض نظامي خصوصا از طرف يك دولت متجاوز مستلزم شناسايي رسمي اسراييل نيست. كارشناسان حقوق بينالملل ميتوانند براي اين حالت راهي قابل اتكا خصوصا با محوريت سازمان ملل پيدا كنند و تحميل مضاعفي كه ظالمانه بر ايران روا داشته ميشود را برطرف سازند.
در برابر اين همه ناجوانمردي كنش اخلاقي ملت ايران تا كجا بايد ادامه پيدا كند و يك ملت بزرگ و شريف و مقتدر اما تنها تا كجا بايد فداكاري كند؟ راستي تاكنون دولتهاي عرب از خود پرسيدهاند كه اگر مانع بزرگ ايران در مقابل اسراييل نبود صهيونيستها تاكنون چه بلايي بر سرشان ميآوردند؟ در همين لبنان مگر تا چند دهه پيش هر وقت ارتش اسراييل اراده ميكرد با استارت زدن به تانكهايش تا بيروت پيش نميرفت؟ حالا وزير خارجه لبنان كه وجود دولتش مديون ايران است براي آمدن به تهران ناز ميكند!! آيا رفتار كنوني اسراييل با سوريه، اعراب را به فكر وانميدارد، اينان كي بايد قدر ايران بزرگ را بدانند؟
بگذريم، ملت ايران تا همينجا بيش از وظيفه اخلاقي و اسلامي خود در صيانت از ملتهاي منطقه كوشيده و هزينه داده است. اكنون آرامشي كه حق اوست بايد استيفا شود.
ما بايد ترك مخاصمه را به اسراييل تحميل كنيم. من جوانب حقوق بينالمللش را نميدانم ولي وزارت خارجه ميتواند طي طرحي با هدف رفع حالت نه جنگ، نه صلح به سازمانهاي بينالمللي مراجعه كند واراده تهران را به تلآويو تحميل نمايد.
رهبر فقيد انقلاب هيچگاه بهكارگيري نيروي نظامي براي حل هميشگي معضل اسراييل را در كلامشان نياورد و رهبر انقلاب هم راهحل نهايي مشكل را همهپرسي از همه ساكنان بومي منطقه فلسطين اعلام كردهاند. بر اين اساس ما ميتوانيم تا رسيدن به اين نقطه و شكلگيري يك اجماع ميان كشورهاي اسلامي خطر تجاوزگري اسراييل عليه كشورمان را منتفي كنيم. حالت كنوني ميان ايران و اسراييل كه حتي يك آتشبس مكتوب نيست، نميتواند در درازمدت ادامه پيدا كند. به نظر ميرسد اگر وزارت خارجه ابتكار عمل تازهاي در اين رابطه داشته باشد علاوه بر سنديت بخشيدن به عدم تعرض اسراييل به ايران ميتواند امتيازاتي از قبيل رفع برخي تحريمها را بگيرد. در اوج مشكلات اقتصادي و انواع خطرهاي پيراموني نياز به ابتكار عمل و انعطاف هوشمندانه و مانور سياسي يك انتخاب نيست، يك ضرورت است.
اگر تهران در اين رابطه سياستي هوشمندانه در پيش بگيرد در صورت تخطي اسراييل افزون بر همراهي افكار عمومي جهان خشم ملت ايران با قدرتي چندبرابر روزهاي جنگ بر سرش فرود خواهد آمد. نبايد اجازه داد اهدافي كه اسراييل و امريكا از طريق جنگ نتوانستند به دست بياورند از طريق افزودن فشارها و فرسايش منابع مادي و معنوي كشور حاصل كنند.
تحميل و تضمين عدم تعرض نظامي خصوصا از طرف يك دولت متجاوز مستلزم شناسايي رسمي اسراييل نيست. كارشناسان حقوق بينالملل ميتوانند براي اين حالت راهي قابل اتكا خصوصا با محوريت سازمان ملل پيدا كنند و تحميل مضاعفي كه ظالمانه بر ايران روا داشته ميشود را برطرف سازند.