شفقنا- یک استاد دانشگاه در خصوص روز دانشجو و مواجهه دولتها با دانشگاه اظهار داشت: روز دانشجو فرصتی به بازنگری جریان دانشجویی در ایران میدهد که به طور مشخص از زمان قدرت گرفتن نهاد دانشگاه در کشور فضای فرهنگی و سیاسی جدیدی را پیش پای دانشجویان گذاشته است. این مساله از دهه سی قوام بیشتری پیدا کرد مخصوصا بعد از داستان سفر نیکسون و بعد هم تبعات شهادت سه دانشجو دانشگاه وارد یک سیکل بیبازگشت شد و هر دوره نیز با توجه به تغییرات سیاسی در ایران دانشگاه متناسب با آن نقش خود را به عنوان یک نهاد پرسشگر، معترض و خواهان تغییرات اساسی تعریف کرد.
فیاض زاهد به «آرمان ملی» گفت: این رویه تا انقلاب اسلامی و از انقلاب هم بعد از یک فاصله از دوران جنگ آغاز شده و البته در این سالها تلرانس داشته است. مثلا در مقاطعی دانشگاه خیلی درگیر مسائل سیاسی بود و در مقاطعی اینگونه نبود. در یکدهه گذشته شاید اوج مشارکت دانشجویی را بتوان در تحولات سه سال قبل دید ولی قبل و پس از آن خیلی معتقد نیستم که جنبش دانشجویی فعالیت گستردهای داشته است؛ علت آن از یکطرف به مسائل امنیتی برمیگردد و از طرف دیگر تغییر پارادایم کنش دانشجویی در ایران.
این فعال سیاسی اصلاحطلب افزود: جنبش دانشجویی معمولا یک خاستگاه عدالتگرایانه داشته و هر چه جلوتر آمدیم در تعارض با آنچه که نسل جدید و جوان گذشته را تحلیل میکرد به نوعی ضدیت با چپ انجامید. اما بهدلیل تغییر گفتمان جهانی در حوزه سبک زندگی نوعی رشد لذتطلبی باعث نوعی وازدگی و نهیلیسم خودانکار شد.
عضو سابق شورای اطلاعرسانی دولت بیان کرد: وقتی جامعه دچار ناامیدی و استیصال میشود که نمیتواند در بیرون تغییری ایجاد کند یا قیمت تغییرات بیرونی بسیار گزاف است به نوعی خود ویرانگری بر میگردد و از انتظار آرمانهای رو به آسمان به نوعی خودزنی روانی، فرهنگی سیاسی میرسد و نشانهاش نیز این است که از سیاست فاصله میگیرد، بیاعتمادی گسترده پیدا میکند و دچار ضعف اعتماد به نفس و فوبیا میشود؛ اما همزمان متوجه نیست که اگر خواهان تغییرات اساسی است باید به مفهوم سیاست برگردد.
زاهد اظهارکرد: این به نظر من پدیده بسیار مهمی است که جنبش دانشجویی در سالهای اخیر با آن درگیر است و طبیعتا شاید حاکمیت خوشحال باشد از اینکه این ناامیدی، بیاعتمادی و خودانکاری باعث میشود که جنبش دانشجویی آرمانی را دنبال نکند و رویای بلندی را نخواهد. وقتی جنبش اصیل دانشجویی سکوت کرده و جای خود را به نیروهای وندالیسم و رادیکالیستهای کور میدهد، تغییرات اجتماعی فاکتور بسیار گرانتری را صادر میکند و پرداختن به این دو نیرو بسیار سخت میشود.
این استاد دانشگاه تصریح کرد: اینکه فکر کنیم که الان با سخنرانی یک شخصیت عالیرتبه در سطح وزیر یا رئیسجمهور، تنها با تکیه بر درخواست مطالبه آنها میشود به کنشگری دانشگاه و دانشجویان جهتدهی موثر کرد، چنین امکانی اساسا ناشی از نوعی درخواست فرمال و رسمی و غیردقیق خواهد بود.