شفقنا- کمیسیون سازمان ملل در امور پناهندگان روز سهشنبه اعلام کرد که هجومهای اخیر در شمال موزامبیک باعث آواره شدن تقریباً ۱۰۰ هزار نفر در دو هفته گذشته شده است و این خشونتها اکنون به مناطقی سرایت کرده که پیش از این از درگیری مصون بودند.
به گزارش شفقنا؛ وبگاه شبکه المیادین نوشت: «کزاویر کریتش، نماینده کمیسیون سازمان ملل در موزامبیک، در نشست خبری آنلاین از ژنو گفت که این حملات به روستاها شدت یافته و صحنههای خشونتآمیز باعث فرار دهها هزار نفر شده است. وی افزود که ظرفیتهای انسانی موجود توان پاسخگویی به این حجم از نیازها را ندارد».
پناهندگان و شاهدان محلی گزارش دادهاند که گروههای مسلح به روستاها یورش برده، خانهها را آتش زده و غیرنظامیان را هدف قرار دادهاند. بسیاری از خانوادهها مجبور به فرار شده و برخی از آنها برای دومین یا سومین بار در سال جاری مجبور به ترک خانههای خود شدهاند. در مواردی، فرارهای ناگهانی و بیبرنامه باعث پراکندگی خانوادهها شده است.
این درگیریها که از سال ۲۰۱۷ در استان کابو دلگادو آغاز شده، تاکنون باعث آواره شدن بیش از ۱.۳ میلیون نفر شده است. کریتش هشدار داد که سال ۲۰۲۵ شرایط خطرناکی را نشان میدهد و خشونتها از کابو دلگادو فراتر رفته و به استان نامپولا نیز رسیده است. بسیاری از غیرنظامیان مجبور شدهاند پیادهرویهای طولانی به سوی مکانهای موقت داشته باشند، اغلب بدون مدارک هویتی یا دسترسی به خدمات اساسی.
وی همچنین تاکید کرد که زنان و دختران با خطرات فزایندهای مواجهاند. پناهگاههای جمعی که فاقد نور کافی و حریم خصوصی هستند، آنها را در معرض خشونت جنسی و خشونت مبتنی بر جنسیت قرار میدهد، در حالی که سالمندان و افراد دارای نیازهای خاص در مناطق دورافتاده با مشکلات شدید دسترسی روبرو هستند.
با توجه به گزارش کمیسیون، تأمین مالی کمکهای بشردوستانه برای سال ۲۰۲۵ تنها ۵۰ درصد نیازها را پوشش داده است، در حالی که نیازهای انسانی به سرعت افزایش یافته است. به همین دلیل، این نهاد بینالمللی از جامعه جهانی خواسته حمایت فوری و منابع اضافی برای کمک به آوارگان فراهم کند. کریتش تأکید کرد که بدون حمایت بینالمللی، سازمانها قادر به ادامه پاسخگویی موثر نخواهند بود.
کمیسیون سازمان ملل هشدار داد که ادامه خشونت و افزایش تعداد آوارگان میتواند بحران انسانی گستردهای را ایجاد کند و افزود که باید اقداماتی فوری برای حفاظت از غیرنظامیان، تامین سرپناه، غذا و خدمات اولیه صورت گیرد. این در حالی است که بسیاری از خانوادههای آواره مجبور به مجاورت با خطرات بهداشتی و کمبود امکانات حیاتی هستند.
