شفقنا- باوجود آنکه تیم ملی فوتبال انگلیس با هدایت توخل نتایج درخشانی کسب کرد و قاطعانه به جام جهانی راه پیدا کرد اما این سرمربی آلمانی چالش های جدی با تیم دارد و سوالاتی که باید برای آنها پاسخی داشته باشد.
به گزارش شفقنا ورزشی، انگلستان با پایان دادن به مرحله مقدماتی جام جهانی با پیروزی در آلبانی، رکورد بینظیری ثبت کرد: ۸ پیروزی از ۸ بازی، ۲۲ گل زده و بدون دریافت هیچ گلای. این تیم تحت هدایت توماس توخل، سرمربی آلمانی، به بهترین شکل ممکن خود را برای جام جهانی آماده کرده است. انتخاب توخل به جای گرت ساوثگیت، نشان میدهد که فدراسیون فوتبال انگلستان دقیقاً میدانست چه میکند: مردی که با یک ماموریت انتخاب شد… برنده شدن در جام جهانی.
با پایان مرحله اول پروژه توخل، او حالا وارد مرحلهای میشود که خود آن را «مرحله تفکر عمیق» پیش از اعلام فهرست نهایی برای حضور در جام جهانی نامیده است.
معمای پست ۱۰
رقابت دوستان کودکی، جود بلینگام و مورگان راجرز، برای جایگاه «شماره ۱۰» در تیم ملی انگلستان، یکی از مهمترین دغدغههای توخل است.
توخل تاکید کرده که این رقابت «دوستانه» است، اما واقعیت این است که او با تشویق این رقابت، انگیزه داخلی تیم را افزایش میدهد. او معتقد است رقابت داخلی، تیمی قهرمان میسازد.
راجرز از غیبت بلینگهام به دلیل جراحی شانه بهره برد و عملکردهای چشمگیری داشت که توخل را وادار کرد حتی پس از بازگشت ستاره رئال مادرید، او را در ترکیب اصلی نگه دارد. بلینگام فقط ۲۵ دقیقه به عنوان یار تعویضی در بازی مقابل صربستان در ومبلی بازی کرد.
اما در تیرانا، بلینگام بازی مقابل آلبانی را آغاز کرد و همه چیز را ارائه داد که نامش را به موضوعی برای بحث تبدیل کند: پاسهای دقیق، حرکتهای شکافنده بین خطوط دفاعی، یک فرصت خطرناک که نزدیک بود گل شود، و همچنین برخی لحظات منفی مانند عصبیتی که پس از دریافت کارت زرد به دلیل مداخله دیرهنگام پس از از دست دادن توپ نشان داد، و همچنین ناراحتیاش هنگام تعویض. توخل گفته است که این جزئیات را دوباره ارزیابی خواهد کرد.
در مقابل، راجرز یکی از بهترین شروعها را در دوران توخل داشته و به یک معما برای مربی تبدیل شده است: آیا باید به تجربه بلینگام تکیه کند یا به انعطافپذیری و سیالیت راجرز؟
آمارها بسیاری چیرها را فاش میکنند: راجرز ۱۰ بار تحت هدایت توخل بازی کرده، ۵۳۱ دقیقه در زمین بوده و ۶ بازی را آغاز کرده است، در حالی که بلینگام فقط ۴ بار بازی را شروع کرده و ۳۷۴ دقیقه بازی کرده است.
با وجود کیفیت فیل فودن که توخل او را نه یک وینگر، بلکه «ترکیبی از شماره ۹ و ۱۰» میداند، و همچنین توانایی کول پالمر برای ورود به رقابت پس از بهبود آسیب لگن، اما رقابت اصلی بین بلینگام و راجرز باقی است.
با وجود همه این رقابتها، واقعیت این است: تجربه بلینگام در مسابقات بزرگ، او را برای شروع بازی افتتاحیه جام جهانی در موقعیت بهتری قرار میدهد. حتی آلبانی نیز ارزش او را تأیید کرد، زمانی که کریستیان آسلانی پیراهن او را در بین دو نیمه خواست تا از گم شدن آن پس از بازی جلوگیری کند.
چه کسی جایگزین هری کین میشود؟
هری کین با زدن دو گل دیگر مقابل آلبانی، رکورد تاریخی خود را با تیم ملی حفظ کرد و نشان داد که با وجود ۳۲ سال سن، همچنان در اوج عملکرد است. او فقط یک گلزن نیست، بلکه یک بازیکن کامل است: به دفاع کمک میکند، خطوط را به هم وصل میکند و در زمان مناسب در محوطه جریمه ظاهر میشود تا حمله را با دقت به پایان برساند.
کین با ۷۸ گل در ۱۱۲ بازی، بهترین گلزن تاریخ انگلستان است. مشکل بزرگ توخل نه حضور کین، بلکه غیبت اوست. جایگزینهای موجود به هیچ وجه به سطح او نزدیک نیستند.
دنی ولبک (۳۴ ساله) برای بازگشت به تیم ملی پیشنهاد شده است، که نشاندهنده ضعف ذخیره انگلستان در این پست است. اولی واتکینز نیز چند دقیقهای بازی کرده، اما حضور کین را ندارد.
ایوان تونی پس از آن دو دقیقه عجیب مقابل سنگال از تصویر خارج شد. مارکوس راشفورد میتواند به عنوان مهاجم بازی کند، اما مدل ایدهآل نیست.
آنتونی گوردون نیز در نیوکاسل به عنوان مهاجم بازی کرده، اما مهاجم صریح و نوک کلاسیک نیست. حتی فودن نیز به عنوان یک راهحل تاکتیکی مطرح شده است، اما قانعکننده نیست.
سوالهای دفاعی
جان استونز در تیرانا بازی استثنایی ارائه داد و نقش کلیدی ایفا کرد به طوریکه گاهی مدافع، گاهی بازیکن محوری، شبیه به سبک بازیاش در منچستر سیتی. او نوعی از بازیکنان است که ابعاد بیشتری به برنامههای توخل اضافه میکند.
توخل احتمالاً در جام جهانی از خط دفاعی چهار نفره استفاده خواهد کرد، اما رقابت بین جان استونز، ازری کونسا و مارک گوئیه محدود است.
ستونز تجربه دارد، کونسا و گوئیه پیش از مصدومیتشان که باعث غیبتشان در بازی آلبانی شد، پیشرفت قابل توجهی داشتند. جارل کوآنساه، بازیکن جدید، با اعتماد به نفس ظاهر شد و آیندهای روشن را نوید میدهد، به ویژه پس از بازی در پست مدافع مرکزی و سپس به عنوان دفاع راست.
مشکل دفاع چپ
شاید این خط، پیچیدهترین خط باشد. نیکو اورایلی از منچستر سیتی بهترین عملکرد را در دو بازی آخر داشت، در حالی که استعدادی مانند جید اسپنس از تاتنهام به ثبات بیشتری نیاز دارد.
مایلز لوئیس-اسکلی از آرسنال به دلیل کمبود دقیقه بازی در تیمش کنار گذاشته شد، در حالی که تینو لیورامنتو از تاتنهام، نزدیکترین گزینه برای کسب این پست است، به شرطی که از مصدومیت بهبود یابد.
این پست هنوز بازیکن ثابت ندارد و توخل در دوره فیفا دیمارس آینده فرصت بیشتری برای تعیین گزینههایش خواهد داشت.
چه کسی سهگانه حمله را کامل میکند؟
در سمت راست، هیچ بحثی نیست: بوکایو ساکا بدون رقیب، بازیکن اول است. اما در سمت چپ… داستان متفاوت است.
مارکوس راشفورد پاس گل زیبایی برای دومین گل کین در آلبانی داد، لحظهای که ممکن است از هر بحث تاکتیکی سنگینتر باشد.
راشفورد بسیار مشتاق این پست است و توخل میداند که وقتی این بازیکن در حالت روحی مناسب باشد، راهحلهایی ارائه میدهد که نمیتوان نادیده گرفت.
اما رقابت شدید است. آنتونی گوردون عملکردهای رو به رشی دارد. نونی مادوک نیز یکی از مورد علاقههای توخل است، اما مصدوم است.
جک گریلیش بخشی از فرم خود را با اورتون بازیافته، اما دور از تصویر است. ایبراهیم ایزی ستاره آرسنال نیز در بازی مقابل آلبانی به عنوان بازیکن اصلی بازی کرد و میتواند در سمت چپ یا به عنوان هافبک هجومی بازی کند، اما گزینه اول نیست.
راشفورد میداند که رقابت آسان نیست، اما پاس زیبای او در تیرانا پیام قوی به توخل بود: او آماده شرکت در جام جهانی است.
