شفقنا – اقیانوسهای جهان به دلیل گرمایش جهانی در حال از دست دادن شادابی خود هستند؛ موضوعی که بنا بر نتایج یک مطالعه علمی جدید، میتواند نشاندهنده تضعیف توانایی سیاره ما در جذب دیاکسید کربن باشد.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا، این تغییر در رنگ دریاها ناشی از کاهش جمعیت فیتوپلانکتونهاست؛ موجودات ریز دریاییای که مسئول تقریباً نیمی از تولید زیستی کره زمین هستند. یافتههای این پژوهش که پیامدهای نگرانکنندهای برای سطح اکسیژن و زنجیرههای غذایی دارد، بر پایه یک مطالعه درباره غلظت روزانه کلروفیل در اقیانوسهای عرضهای پایین و میانی بین سالهای ۲۰۰۱ تا ۲۰۲۳ به دست آمده است.
کلروفیل یک رنگدانه سبز است که مسئول فرایند فتوسنتز محسوب میشود؛ فرایندی که طی آن گیاهان، جلبکها و فیتوپلانکتونها نور خورشید، آب و دیاکسید کربن را به اکسیژن و گلوکز تبدیل میکنند. این مولکول یکی از پایههای اساسی حیات روی زمین به شمار میآید.
نویسندگان این مقاله با استفاده از الگوریتمهای یادگیری عمیق، دادههای بهدستآمده از ماهوارهها و کشتیهای پایش را گردآوری کردند تا تغییر رنگ اقیانوسها را ارزیابی کنند. نتایج نشان داد که طی بیش از دو دهه گذشته، میزان سبزی آبها به طور چشمگیری کاهش یافته است؛ بهطور میانگین سالانه ۰٫۳۵ میکروگرم در هر متر مکعب. این روند در مناطق ساحلی دو برابر و در مصب رودخانهها بیش از چهار برابر بیشتر بوده است.
پژوهشگران این روند را به کاهش کارکردهای بومشناختی اقیانوس مرتبط دانسته و کاهش سالانه ۰٫۰۸۸ درصدی در ظرفیت جذب و ذخیرهسازی کربن را شناسایی کردهاند؛ رقمی معادل ۳۲ میلیون تن در سال.
دی لانگ، یکی از نویسندگان این تحقیق از دانشگاه تسینگهوا در پکن گفت: کاهش ظرفیت جذب کربن توسط فیتوپلانکتونهای سطحی پیامدهای عمیقی برای چرخه کربن دارد.
در این مقاله آمده است که این تغییرات به احتمال زیاد ناشی از افزایش دمای اقیانوسها در اثر تغییرات اقلیمی است. گرم شدن لایههای سطحی اقیانوس باعث افزایش اختلاف دما با اعماق سردتر شده و همین امر مانع از انتقال عمودی مواد مغذی از اعماق به سطح میشود؛ فرایندی که فیتوپلانکتونها برای رشد به آن وابستهاند. این یافتهها نظریههای قبلی درباره تأثیر گرمایش جهانی بر لایهبندی اقیانوسها را تأیید میکند.
مایکل مان، پژوهشگر همکار از دانشگاه پنسیلوانیا گفت: این نخستین مطالعهای است که بهطور قاطع نشان میدهد ما واقعاً شاهد کاهش سبزی اقیانوسها هستیم؛ کاهش سبزی به معنای کاهش بهرهوری زیستی دریایی است و این یک تهدید دیگر برای بشریت بهدلیل سوزاندن سوختهای فسیلی و گرمایش ناشی از فعالیتهای انسانی است.
این تحقیق جدید برخلاف برخی مطالعات قبلی است که افزایش شکوفایی جلبکی را گزارش کرده بودند. به گفته پژوهشگران، مطالعات قبلی جامعیت کافی نداشتهاند. اگرچه این پژوهش جدید میپذیرد که شرایط در مناطق مختلف متفاوت است و عواملی مانند روانابهای کشاورزی و فعالیتهای انسانی نیز نقش دارند، اما در نهایت نتیجه میگیرد که روند کلی کاهش چشمگیر فیتوپلانکتونها در عرضهای پایین و میانی کاملاً مشهود است.
در این مقاله آمده است: این تغییرات تأثیر عمیقی بر گستره و الگوی عملکرد اکوسیستمهای دریایی خواهد داشت.
نویسندگان تأکید کردند که سیاستگذاران باید محیط زیست بومشناختی دریایی در مناطق ساحلی را تحلیل کرده و اقدامات مقابلهای طراحی کنند؛ از جمله مدیریت دقیقتر کودهای کشاورزی، کنترل تخلیه فاضلاب، جلوگیری از جنگلزدایی و مقابله با آلودگی آبها.
با این حال، چالش بزرگتر مقابله با بحران اقلیمی است؛ در حالی که بزرگترین منبع طبیعی جذب کربن جهان در حال تضعیف است. توافق اقلیمی پاریس، که همین حالا نیز از برنامه زمانبندی عقب افتاده است، ممکن است کافی نباشد.
دی لانگ گفت: بر اساس این یافتهها، ما نگران روند کاهش انتشار گازهای گلخانهای در آینده هستیم. کاهش ظرفیت اقیانوس در جذب کربن به این معناست که ممکن است فشار بیشتری برای کاهش انتشار گازهای گلخانهای نسبت به آنچه پیشبینی میشد، وجود داشته باشد.
این خبر را اینجا ببینید.
