ابزار جدیدی که می‌تواند سرطان کشنده مغز را پیش بینی کند

شفقنا آینده- گلیوبلاستوما یک سرطان مغز بسیار مؤثر است. پزشکان می‌توانند آن را از بین ببرند یا با پرتودرمانی آن را از بین ببرند، اما این فقط زمان می‌خرد. این سرطان توانایی موذیانه‌ای در پنهان کردن سلول‌های تومور به اندازه کافی در بافت اطراف تومور دارد تا به آن اجازه دهد به همان اندازه کشنده بازگردد. بیماران مبتلا به گلیوبلاستوما به طور متوسط ​​​​15 ماه زنده می‌مانند.

به گزارش شفقنا از مدیکال نیوز، آنچه مورد نیاز است، راهی بهتر برای شناسایی آن سلول‌های سرطانی پنهان و پیش‌بینی محل رشد بعدی تومور است. جنیفر مانسون معتقد است که او و تیم تحقیقاتی‌اش در موسسه تحقیقات زیست‌پزشکی فرالین در VTC ابزاری برای انجام این کار ایجاد کرده‌اند.

روش آنها که این هفته در npj Biomedical Innovations شرح داده شده است، تصویربرداری رزونانس مغناطیسی، دانش عمیق مانسون از نحوه حرکت مایعات در بافت‌های انسانی و الگوریتمی را که تیم مانسون برای شناسایی و پیش‌بینی محل ظهور مجدد سرطان توسعه داده است، ترکیب می‌کند.

اگر نتوانید سلول‌های تومور را پیدا کنید، نمی‌توانید سلول‌های تومور را از بین ببرید، چه با بریدن آنها، چه با پرتودرمانی یا رساندن دارو به آنها. این روشی است که اکنون معتقدیم می‌تواند به ما امکان یافتن آن سلول‌های تومور را بدهد.”

در حال حاضر، پزشکان بر اساس اسکن‌های رادیولوژیکی، جراحی‌هایی را برای برداشتن تومورهای گلیوبلاستوما برنامه‌ریزی می‌کنند، اما این روش فقط نمایی از ناحیه‌ای درست بیرون از لبه سرطان را فراهم می‌کند. در طول جراحی، رنگ‌های فلورسنت سلول‌های سرطانی را برجسته می‌کنند، اما رنگ‌ها به عمق نفوذ نمی‌کنند و سلول‌ها باید برای چشم قابل مشاهده باشند.

مانسون، که همچنین در بخش مهندسی زیست‌پزشکی و مکانیک ویرجینیا تک مشغول به کار است، گفت: “این روش‌ها سلولی را که به بافت مهاجرت کرده یا بیشتر حمله کرده است، نمی‌بینند، کاری که ما فکر می‌کنیم می‌توانیم با این روش انجام دهیم.”

تحقیقات مانسون در درجه اول بر جریان مایع بینابینی – حرکت مایع از طریق فضاهای بین سلول‌ها در بافت‌ها – تمرکز دارد. این جریان در بیماری‌های مختلف رفتار متفاوتی دارد.

در آزمایشگاه مانسون در مطالعه گلیوبلاستوما دریافت که جریان‌های سریع‌تر، محل تهاجم سلول‌های تومور را پیش‌بینی می‌کنند. با این حال، حرکت تصادفی‌تر سیال یا انتشار، با تهاجم کمتر سلول‌های سرطانی مرتبط است.

اما معیار جدیدی که تیم مانسون توسعه داد، بهترین پیش‌بینی‌کننده بود. جریان سیال در اطراف تومور، مسیرهایی مانند جریان‌هایی که در رودخانه‌ها ادغام می‌شوند را ایجاد می‌کند که سلول‌های سرطانی برای مهاجرت به بافت اطراف، آنها را دنبال می‌کنند.

مانسون گفت: “این می‌تواند به جراح بگوید که در کجا احتمال بیشتری برای وجود سلول‌های تومور بیشتر وجود دارد، بنابراین اگر رفتن به دنبال یک منطقه تهاجمی‌تر برای بیمار بی‌خطر باشد، ممکن است کمی تهاجمی‌تر عمل کنند.”

یافته‌های مانسون، زیربنای کار یک شرکت جدید به نام کایرینا است که هدف آن بهبود درمان سرطان از طریق رویکردی شخصی‌تر به جراحی و درمان‌های سرطان است.

مانسون گفت: “کایرینا در تلاش است تا این را به سطح بعدی برساند. هدف ما این است که نقشه‌های احتمال یا نقشه‌های نقاط داغ را در اختیار جراحان و متخصصان پرتودرمانی سرطان قرار دهیم، جایی که می‌توانیم سلول‌های سرطانی بیشتری را پیش‌بینی کنیم. تهاجم برای پشتیبانی از کاربردهای درمانی تهاجمی‌تر، و همچنین برای شناسایی مناطقی که ممکن است تهاجم کمتری وجود داشته باشد، برای کمک به حفظ بافت از درمان غیرضروری.”

این تحقیق با کمک‌های مالی از موسسه ملی سرطان، بنیاد رد گیتس، انجمن سرطان آمریکا و موسسه ملی اختلالات عصبی و سکته مغزی تأمین مالی شده است.

منبع: مدیکال نیوز