«خورشید مهربانی؛ آیت‌الله طاهری خرم‌آبادی»/ یادداشتی از سید جواد حسینی

شفقنا- سیدجواد حسینی در یادداشتی آورده است: «شانزدهم شهریور سالروز رحلت عالم بزرگوار، آیت‌الله سیدحسن طاهری خرم‌آبادی(ره) است؛ فقیهی وارسته، مردمی و دلسوز که زندگی و سیره‌اش برای همیشه در ذهن و دل شاگردان و دوستداران باقی مانده است.

توفیق داشتم مدتی را در محضر آن بزرگوار باشم و از رفتار و اخلاق والای ایشان بهره‌مند گردم. آیت‌الله طاهری شخصیتی بسیار فروتن، صمیمی و در عین حال جدی در پیگیری مشکلات مردم بود. هرکس به ایشان مراجعه می‌کرد، با دلسوزی مشکل او را پیگیری می‌کردند و حتی پیش از آن‌که خودِ شخص نتیجه را بگوید، ایشان جویای نتیجه می‌شدند تا بدانند کار به کجا رسیده است. این نشانه روحیه مردمی و مسئولیت‌پذیری آن عالم بزرگوار بود؛ ایشان با بزرگواری، خود را در حل مشکل مردم شریک می‌دانستند و این جلوه‌ای از فروتنی و اخلاص‌شان بود که همواره در یاد مردم ماندگار شد.

یکی از خاطراتی که برای همیشه در ذهن من و خانواده‌ام ماندگار شده، مربوط به روزهایی است که فرزندم در بیمارستان بستری بود. آیت‌الله طاهری هر بار که مرا می‌دید، با مهربانی جویای احوال فرزندم می‌شد و از سر دلسوزی پیگیر وضعیت درمان او بود. این توجه پدرانه، نشانگر عمق محبت و بزرگواری ایشان بود. سال‌ها بعد وقتی این ماجرا را برای فرزندم بازگو کردم، او گفت: «هر وقت به حرم می‌روم، بر سر مزار آن بزرگوار حاضر می‌شوم و فاتحه‌ای برایشان می‌خوانم.» این ارتباط معنوی، ثمره همان روحیه مردمی و مهر بی‌ریای ایشان است.

آیت‌الله طاهری خرم‌آبادی حقیقتاً فقیهی مردمی بود؛ ساده‌زیست، متواضع، صمیمی و محبوب در دل‌ها. او نه‌تنها عالمی برجسته، بلکه پناه و یاور مردم در سختی‌ها بود. یاد و خاطره آن عالم ربانی همچنان در دل‌ها زنده است و بی‌تردید روح بلندمرتبه ایشان از صداقت و صفای محبت مردمی‌اش متنعم خواهد بود.

روحشان شاد، یادشان گرامی و راهشان پُررهرو باد.»