شفقنا – حضرت آیت الله العظمی فیاض فتوایی درباره «ادعای قتل» بیان کرده است.
به گزارش شفقنا متن فتوای مطرح شده بدین شرح است:
اگر قتلى را ادّعا كند ولى نگويد كه قتل عمدى بوده يا خطايى، اين مطلب به دو صورت قابل تصور است:
اوّل: بيان نكردن كيفيّت قتل به جهت مانع خارجى بوده، نه اينكه خصوصيات قتل را نداند. در اين صورت قاضى از او مىخواهد كه مطلب را شرح دهد.
دوّم: بيان نكردن قتل به اين جهت بوده كه نمىدانسته قتلى كه واقع شده عمدى بوده يا خطايى. اين صورت نيز دو فرض دارد:
1 – مدّعى ادّعا كند كه قاتل قصد انجام دادن كارى را كرده كه معمولاً قتلى در پى ندارد، امّا نمىداند كه قاتل قصد كشتن را نيز نموده يا نه. پس اين صورت از ادعاى قتل در شبيه به عمد داخل مىشود.
2 – مدّعى ادّعا ندارد كه قاتل قصد كشتن داشته، چون احتمال مىدهد كه او چيز ديگرى را قصدكرده بوده، ولى بطور اتفاقى به مقتول اصابت نموده است. در اين صورت موضوع در ادّعاى قتل خطاى محض داخل مىشود و در هر دو فرض ديه ثابت است. اگر ادّعاى او ثابت بشود، در فرض اوّل ديه بر عهده خود قاتل است ولى در فرض دوّم بر عاقله او مىباشد.
