شفقنا- یک روزنامه نگار نوشت: برخی از سیاسیون با افراطها و تفریطها نگاه نگران ایرانیان را نگرانتر کردند. مجادلات به حذف و طرد و توهین و هتک هم رسید؛ اما پایان نیافت و تدبیرات از میان رفت و چون خرابیها ازحد گذشت سیاست از دست رفت. توسعه و عدالت کمرنگ شد و چهره نجیب مردم ایران عبوس گردید. چرا که شرایطی چنین آشفته را در شأن و آبروی خود ندیدند و ملتی که شرايط را در شأن خود نبیند تحمل نمیکند. با همه پیشرفتهای ریز و درشتی که در عرصههای مختلف علمی، فرهنگی و اقتصادی صورت پذیرفته است، مردم ایران شرایط امروز را برازنده خود نمیبينند. اقتصاد و فرهنگ و سیاست و در یک نگاه زندگی ایرانی با شأن و منزلت او متناسب نیست.
به گزارش شفقنا، حسین سعیدی در روزنامه خراسان نوشت: نشست مشترک سران و جمعی از مسئولان سه قوه با محوریت «همدلی برای ایران» روز گذشته به میزبانی نهاد ریاست جمهوری برگزار شد و حاضران در نشست راههای مشارکت مردم در فعالیتهای اقتصادی، رفع موانع تولید و سرمایهگذاری و تقویت همکاریهای بینالمللی را بررسی کردند.
کلیدواژه اصلی سخنان سران قوا در نشست دیروز، «مردم» بود. دکترپزشکیان برخورد براساس عدالت و انصاف و عدم تبعیض بین مردم را گوشزد کرد و دکتر قالیباف همکاری، همدلی و همافزایی سران قوا را راه حل اصلی مشکلات مردم دانست و حجت الاسلام محسنی اژهای کاهش تصدیگری دولت و استفاده از ظرفیتهای مردمی و بخش خصوصی برای پیشرفت اقتصاد کشور را جزو الزامات برشمرد.
اما چرا علیرغم تمامی فرصتها و ظرفیتهای بیشمار، همچنان نظامی اقتصادی متناسب با یک کشور مستقل تولیدی با محوریت مردم و بخش خصوصی نداریم؟ درسالهای گذشته، سیاست ایران مرکز مجادلات و مناقشات بیحاصل بر سرتقابل دین و آزادی، عدالت و توسعه، معیشت و اخلاق و در دهه گذشته تعریف نقش اقتصادی کشور پیرامون نظام سلطه بود. حول و حوش این موارد و دهها مقوله دیگر بحثهای فراوانی شد، نظرهای گوناگونی مطرح گردید و مجادلات بالا گرفت. «مردم» حیران از اینکه پایان این گفتوگوها و دعواهای سیاست کدام نقطه است؟ و آغاز عمل از کی و کجاست؟
برخی از سیاسیون با افراطها و تفریطها نگاه نگران ایرانیان را نگرانتر کردند. مجادلات به حذف و طرد و توهین و هتک هم رسید؛ اما پایان نیافت و تدبیرات از میان رفت و چون خرابیها ازحد گذشت سیاست از دست رفت. توسعه و عدالت کمرنگ شد و چهره نجیب مردم ایران عبوس گردید. چرا که شرایطی چنین آشفته را در شأن و آبروی خود ندیدند و ملتی که شرايط را در شأن خود نبیند تحمل نمیکند. با همه پیشرفتهای ریز و درشتی که در عرصههای مختلف علمی، فرهنگی و اقتصادی صورت پذیرفته است، مردم ایران شرایط امروز را برازنده خود نمیبينند. اقتصاد و فرهنگ و سیاست و در یک نگاه زندگی ایرانی با شأن و منزلت او متناسب نیست.
گوش ایران و ایرانی برای شنیدن مناقشات و مجادلات بی پایان بسته شده و جامعه نیازمند حرکت به سوی «زندگی خوب» است. آنچنان که متناسب با شأن و منزلت او و به دور از جنگ قدرت و نزاعهای مرسوم سیاسی باشد. براین اساس شاید مهمترین مطالبه مردم از سران قوا را بتوان در شش عرصه زیر خلاصه کرد:
– تأمین «زندگی خوب اقتصادی» از طریق افزایش قدرت خرید و رونق کسب و کار، به گونهای که درآمدهای هر فرد ایرانی کفاف مخارج زندگیاش را بدهد و این محقق نمیشود مگر با اولویت دادن به حوزه اقتصاد. به نحوی که در چارچوب بازار هدایت شده به گونهای رفتار شود که با شفاف سازی از رشد زیاد قیمتها جلوگیری شود و با ایجاد تسهیلات زیربنایی و ساده کردن مقررات و رفع موانع تولید زمینه زندگی خوب اقتصادی فراهم گردد.
– ایجاد «زندگی خوب فرهنگی» از طریق ترویج و آموزش نگاه فرهنگی دینمدار با آموزش سبک زندگی دینی ازجمله ساده زیستی، پرهیز از اسراف در عین بهرهمندی از نعمت های الهی، توجه به اقشار ضعیف جامعه، انضباط مالی، تعهد و وجدان کاری، پرهیز از گرانفروشی و کمفروشی و احتکار و…
– برقراری «زندگی خوب اجتماعی» از طریق افزایش سرمایه های اجتماعی همچون اعتماد، افتخار و امنیت اجتماعی
– رسیدن به «زندگی خوب بینالمللی» از طریق تعامل و به دست آوردن همه فرصتهای منطقهای و جهانی با نفی دیپلماسی التماسی و پرهیز از چشم دوختن به حرف و تصمیم مقامات کشورهای دیگر و حرکت خردمندانه، اندیشیدهشده و محاسبهشده و داشتن انعطاف در موارد لازم برای دور زدن موانع سخت و صخرهای به منظور ادامه مسیر تا رسیدن به اهداف کلان
– بسترسازی «زندگی خوب سیاسی» از طریق کاهش تنشهای سیاسی و مجادلات قدرت در کشور و منع دخالت سیاست قدرت در زندگی خصوصی مردم
-«پیوند فناوری» و«زندگی خوب» برای دسترسی به همه فرصتها و آسانسازی زندگی
