شفقنا- «حمید دباشی» استاد ایران پژوهی دانشگاه کلمبیا در یادداشتی در وبسایت الجزیره انگلیسی نوشت:
در انتخابات ریاست جمهوری آمریکا دو حزب سیاسی سرآمد یعنی حزب دموکراتیک و حزب جمهوری خواه با یکدیگر رقابت می کنند که در فرایند انتخابات درون حزبی یا اصطلاحا انتخابات «مقدماتی» شان، مشخص می کنند در صحنه ی انتخابات ملی چه کسی نامزدی هر کدام را بر عهده خواهد داشت.
اگرچه هر شهروند آمریکایی می تواند به این دو حزب – یا هر حزب سیاسی دیگری – بپیوندد، میلیون ها نفر از افراد واجد شرایط رأی چنین کاری نکرده اند و خودشان را «مستقل» محسوب می کنند.
در انتخابات سراسری این رأی دهندگان مستقل هم مثل هر کس دیگر می توانند رأی بدهند، اما تا ماه نوامبر که موعد انتخابات سراسری است، دو حزب غالب سیاسی نامزد خود را انتخاب کرده اند، و بدین ترتیب، شهروندان آمریکایی اگر می خواهند رأیشان تاثیری در انتخاب رییس جمهور آینده داشته باشد بطور کلی مجبورند به یکی از این نامزدهای از پیش انتخاب شده رأی بدهند.
این وجه غیر دموکراتیک، پنهانکارانه، بی رحمانه، و عملا فرمایشی در نظام انتخاباتی آمریکا، در جریان انتخابات مقدماتی دو حزب در ایالت «نیویورک» و پیروزی «هیلاری کلینتون» و «دانلد ترامپ» در آن، وارد تنگنایی جدی شد.
انتخابات مقدماتی در نیویورک را از وجوه متعدد و مهمی می توان یک نقطه ی عطف در حماسه ی شکوفنده ی «برنی سندرز» برای کسب منصب ریاست جمهوری آمریکا دانست.
شکست قاطعی که او از وزیر امور خارجه ی سابق آمریکا متحمل شد، یک ناکامی قطعی به حساب می آید که چه بسا کاندیداتوری او را پایان دهد و مسیر کمپین شدیدا محبوب او را، فارغ از چشم انداز او برای ریاست جمهوری آمریکا، وارد مرحله ای جدید کند.
این پیروزی برای «کلینتون» آنقدر حیاتی بود که اندکی پس از برگزاری این انتخابات، روزنامه «نیویورک تایمز» – که حالا آشکارا، بی شرمانه، و بر خلاف تمام هنجارها و اخلاقیات روزنامه نگاری یا حرفه ای گری نقش ارگان رسمی کمپین «کلینتون» را ایفا می کند -، چنان خود را از پیروزی او مطمئن نشان داد که گمانه زنی درباره نامزد احتمالی برای معاون اولی او را آغاز کرد.
انتخابات مقدماتی در نیویورک مثل هیچ کدام از دیگر ایالت ها نبود؛ نیویورک پایتخت مالی، تجاری، فرهنگی، و فکری آمریکاست. آنچه در نیویورک (و چند کلان شهر دیگر آمریکا مثل شیکاگو و سن فرانسیسکو که حال و هوای بین المللی دارند) رخ می دهد، از بسیاری جهات حکم فشارسنج کلیت کشور آمریکا را دارد.
حدود 20 میلیون نفر در ایالت نیویورک زندگی می کنند، که فقط نزدیک به 8.4 میلیون نفر از این افراد در شهر نیویورک ساکن هستند. این آمار جمعیتی شهر نیویورک را بالاتر از بسیاری از کشورهای دموکراتیک اروپا، همچون اتریش، دانمارک، فنلاند، نروژ، سوئد، و سوییس، قرار می دهد.
حال، به این نکته توجه کنید که طبق گزارش ها، «تنها 19.7 درصد از شهروندان نیویورکی واجد شرایط، رأی خود را به صندوق انداختند، که پس از ایالت لوییزیانا حائز پایین ترین رتبه در آمار شرکت در انتخابات بود».
این نکته سوای واقعیتی دیگر است و آن اینکه حتی کسانی بودند که به عنوان دموکرات ثبت نام کرده بودند و نتوانستند رأی بدهند: «هیئت انتخاباتی منطقه ی کینگز نام 126هزار نفر از دموکرات های ثبت نام شده در بروکلین را از فهرست رأی دهندگان حذف کرد، که باعث اعتراض شدید «بیل دو بلازیو» شهردار منطقه شد و «اسکات استرینگر» بازرس انتخاباتی برای بررسی موضوع اقدام کرد».
این «حذف» علتش هرچه که بود (چه تقلب و چه تصادف)، باز هم مصیبت عظمای فرایند انتخاباتی در آمریکا نبود.
مسئله ی اصلی این واقعیت است که در یک انتخابات سراسری ایالتی، کمتر از 20 درصد از افراد واجد شرایط رأی این امکان را می یابند که کاندیدای ریاست جمهوری در انتخابات ملی آمریکا را انتخاب کنند.
این آمار پایین به هیچ وجه نشانگر تأثیر بی رغبتی بر تعداد رأی دهندگان نیست، بلکه در واقع، شاهدی است بر سرکوب گسترده رأی دهندگان که، در ادبیات نژادپرستان سفیدپوست، صرفا به «جمهوری های موزی/دیکتاتوری جهان سومی» منتسب می شود.
حال، پرسشی که پیش می آید بسیار ساده است: تفاوت عملکرد حزب دموکراتیک در نیویورک و بسیاری از دیگر ایالت ها با عملکرد حزب کمونیست کره شمالی چیست؟
از کی تا حالا یک حزب سیاسی (که جهت گیری سیاسی اش آشکارا در راستای بقای خود است) این امکان را یافته است که حق ذاتی شهروندی در یک جمهوری را نقض کند؟
دلیل اصلی برای این سرکوب انتخاباتی چیزی است که آن را در آمریکا «انتخابات مقدماتی بسته» می نامند. انتخابات مقدماتی بسته یعنی چه؟
نیویورک از جمله ی بسیاری دیگر ایالت هاست که «انتخابات مقدماتی بسته» برگزار می کند؛ یعنی، تنها به رأی دهندگانی اجازه شرکت در انتخابات را می دهند که اعضای ثبت نام شده ی یک حزب سیاسی برای انداختن رأی در انتخابات مقدماتی آن حزب باشند.
بنابراین، تصادفی نیست که «کلینتون تاکنون در تمام ایالت هایی که انتخابات بسته برگزار کرده اند برنده شده است» و این بسی مایه ی ناخرسندی «برنی سندرز» و انبوه هواداران مستقلش شده است.
اگر شما، در مقام یک شهروند، مناظره های انتخاباتی را به دقت دنبال کرده باشید و به این نتیجه رسیده باشید که «سندرز» کاندیدای منتخب شماست نه «کلینتون»، تنها در صورتی امکان رأی به او را می یابید که ماه ها پیش (یعنی بسی پیش از آنکه با «سندرز» یا افکار او آشنا شده باشید)، در حزب دموکراتیک ثبت نام کرده باشید و به عضویت آن پذیرفته شده باشید.
قاعدتا یکی از اصول اولیه ی هر جمهوری برای اینکه بتواند ادعای دموکراتیک بودن بکند این است که اگر شما شهروند این جمهوری هستید، به صرف شهروندی تان بایستی در هر مرحله از هر انتخابات ریاست جمهوری قادر به رأی دادن باشید.
اما در این وهله ی حیاتی از انتخابات مقدماتی ریاست جمهوری آمریکا، این شهروندان امکان رأی دادن ندارند مگر اینکه و تا اینکه اعضای شناسنامه دار آن حزب سیاسی باشند که انتخابات مقدماتی ایالتشان را برگزار می کند.
راست اینکه، همانطور که از مزرعه ی حیوانات «جورج اورول» آموختیم، «همه ی حیوانات با هم برابر هستند، اما برخی حیوانات برابرتر از بقیه هستند».
بخاطر این عرف آشکارا غیر دموکراتیک، فرقی ندارد شما یک شخص مستقل باشید که اخبار را دنبال کرده اید و مناظره ها را دیده اید و تصمیم گرفته اید کدام کاندیدا را انتخاب خواهید کرد و بعد بخواهید در انتخابات مقدماتی نیویورک رأی بدهید، یا اینکه زنی باشید که بخواهد در عربستان سعودی رانندگی کند: در هر دو حالت، نمی توانید.
به عبارت دیگر، تشکیلات آزاد و منصفانه ی احزاب سیاسی که قرار است شیرین ترین میوه ی یک دموکراسی باشد، از قضا به جایگاه قوی ترین مانع بر سر راه دموکراسی تنزل یافته است.
سوال این است: حاصل این «انتخابات بسته» غیر دموکراتیک چیست؟
این «انتخابات بسته» گلوگاه یک فرهنگ سیاسی بسته است، که امکان هرگونه حرکت رهایی بخش در این سیستم سیاسی محصور را سرکوب می کند.
در قلب این جمهوری امپریالیستی که با قدرت نظامی اش (و نه با هرگونه رشادت اخلاقی یا مشروعیت سیاسی) عملا بر جهان حکم می راند، یک فرایند انتخاباتی را شاهدیم که بطور سیستماتیک، هرگونه قضاوت انتقادی از سوی شهروندانش که نظامی گری بیخردانه ی این امپراطوری را به پرسش می گیرد، محدود می سازد. شهروندان آمریکایی همانقدر درون این سیستم فاسد محصور هستند که مردمانی در سراسر جهان دستخوش حملات جت های جنگنده و پهپادها هستند.
امروزه، این دو حزب جمهوری خواه و دموکراتیک، مثل دو «وزارت حقیقت» اورولی عمل می می کنند که یکسان اما رقیب یکدیگر هستند؛ آنها بطور سیستماتیک، مداوم، و بیشرمانه، مانع از آن می شوند که هرگونه تفکر انتقادی یا اقدام دموکراتیک خشونت پرهیز وارد ماجرا شود و این انتخابات همواره فرمایشی را مختل سازد.
منبع: Aljazeera / Hamid Dabashi
ترجمه: شفقنا