شفقنا- اگرچه باید از همکاری با عربستان سعودی استقبال کرد، اما نه به قیمت پذیرفتن جنگ یمن، محاصره قطر یا قتل روزنامه نگاران.
به گزارش سرویس ترجمه شفقنا؛ نويه زوريشر سايتونگ(سوییس) نوشت: سیاست خارجی ترامپ در خاورمیانه سه هدف کلی داشت: اول، بهبود روابط متشنج با متحدان سنتی مانند اسرائیل، عربستان سعودی و مصر. دوم، خاتمه توافق هسته ای با ایران، مهار رفتار منطقه ای تهران و مذاکره بر سر توافقی بهتر. سوم، دستیابی به موفقیت در مذاکرات صلح بین اسرائیل و فلسطینیان.
روابط آمریکا و متحدان سنتی آن از نظر اجرایی بهتر از چهار سال پیش است. اما بهای پرداخت شده برای آن، به ضرر منافع بلند مدت آمریکا است. ترامپ توافق هسته ای با ایران را خاتمه داده و تحریم های شدید اقتصادی اعمال کرد؛ اما نتیجه آن معکوس شد و ایران به طور قابل توجهی برنامه هسته ای خود را توسعه داد.
هدف سوم نیز با شکست روبرو شد. دولت ترامپ سعی کرد اصطلاحات جدیدی برای صلح تعریف کند که برای فلسطینی ها کاملاً غیرقابل قبول است. البته باید اذعان داشت اکنون به هدفی نایل شده که دولت های مختلف آمریکا قبلاً برای آن تلاش کرده بودند: نوعی عادی سازی بین کشورهای عربی و اسرائیل.
آمریکا رفتاری را از سوی متحدان خود پذیرفته که به ضرر منافع آن بود. در مورد اسرائیل، آمریکا سیاست شهرک سازی در سرزمین های اشغالی را پذیرفته که راه حل دو کشور را به طور فزاینده ای دشوار می کند. اگرچه باید از همکاری با عربستان سعودی استقبال کرد، اما نه به قیمت پذیرفتن جنگ یمن، محاصره قطر یا قتل روزنامه نگاران.
نباید عادی سازی روابط اعراب و اسرائیل را دست کم گرفت یا بیش از حد بالا برد. این امر در حقیقت به رسمیت شناختن واقعیاتی بود که از قبل وجود داشته و یک تغییر مسیر نیست. این امر مانع روانی را برداشته و مفهوم عادی سازی را برای همگان قابل قبول می کند که باعث خواهد شد سایر کشورها نیز این مسیر را دنبال کنند. این یک چالش واقعی برای فلسطینیان است: آنها باید مسیر سیاسی خود را از نو تنظیم کنند.
برخلاف ترامپ، بایدن می خواهد به توافق هسته ای بازگردد. با این حال، بایدن مانند ترامپ در صدد دستیابی به پیمان جدیدی است که نه تنها برنامه هسته ای، بلکه برخورد منطقه ای و برنامه موشکی تهران را نیز محدود کند. بازگشت به توافق هسته ای به این معنی نیست که ایران دیگر تحت فشار نخواهد بود. سایر تحریم های غیر هسته ای آمریکا برجا مانده و آمریکا حق اعمال تحریم های بیشتر برای فعالیت های منطقهای یا تولید موشک های بالستیک را دارد.
هدف توافق این بود که ایران ظرف یک دهه آینده، ظرفیت هسته ای خود را به طور جدی گسترش ندهد. این فرصتی بود تا ببینیم آیا می توان از توافق هسته ای برای مذاکرات بعدی استفاده کرد. در عوض، ترامپ از توافق خارج شد و با سیاست فشار حداکثری از نظر اقتصادی به ایران ضربه زد، اما همچنین باعث تسریع در برنامه هسته ای و تشدید رفتار تهاجمی تهران شد.
اکنون بهترین راه حل این است: بیایید توافق نامه موجود را تثبیت کرده و در سال های باقیمانده بر اساس آن توافق های دیگری منعقد کنیم. اگرچه تاکنون چهار سال از دست رفته، اما هنوز فرصتی چند ساله وجود دارد. این کار آسان نخواهد بود، اما بسیار بهتر از راهی است که جهان را به آستانه جنگ بکشاند.